نظير
فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ
قمر / 18 طبرسى اسم مصدر فرموده كه در مقام مصدر واقع مىشود .
ازفت : ازف : نزديك شدن وقت . عجله و خوب شدن زخم نيز معنى شده است ، راغب گويد به معنى نزديكى توأم با ضيق وقت است .
سامدون : سمود : لهو و سر بلند كردن از روى تكبر ، جوهرى گويد :
« سجد سجودا : رفع رأسه تكبرا . . . و السامد : اللاهى » .
شرحها
آيات شريفه تدبير خدا را با نيكوترين وجهى بيان مىكند و اينكه تمام جزئيات امور زير نظر خدا و با اراده حضرتش مىباشد و به حكم
كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ
خداوند هر روز در كارى غير از كار گذشته است . اين آيات معتزله را كه به تفويض قائلند مىگويد و نيز بيان مىكند كه كار نشأت آخرت نيز در دست خدا و زير نظر اوست . و حتى اقوامى كه در مقابل پيامبران ايستادند ، خدا هلاكشان كرد و از اين مطلب ، لزوم نبوت نيز استفاده مىشود .
آن گاه فرموده : قرآن يا پيامبر نيز در رديف انذار كنندگان گذشته است سپس از نزديك شدن قيامت خبر داده و با امر به سجده و عبادت ، سورهء مباركه به آخر مىرسد .
ناگفته نماند : ظاهر آيات آنست كه تا آيه 54 از صحف موسى و ابراهيم نقل شده است چنان كه آيات قبلى نيز همانطور بود .
42 -
وَ أَنَّ إِلى رَبِّكَ الْمُنْتَهى
.
منتهى قيد و شرطى ندارد ، على هذا آيه نشان مىدهد كه انتهاء هر خلقت و هر تدبير به خداست و انتهاء آخرت نيز به خداست
فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْراها إِلى رَبِّكَ