صلّى اللَّه عليه و آله مغيرة بن شعبه را مأمور كرد تا لات را منهدم كرده و به آتش كشيد .
عزى :
ابن كلبى در كتاب الاصنام چاپ قاهره / 17 تا 27 مىنويسد :
عزى يكى از بزرگترين بتهايى بود كه از طرف عرب مخصوصا قريش پرستيده مىشد ، بتكده عزّى در وادى نخلهء شاميّه بالاى سر « ذات عرق » ميان راه عراق و مكّه بود ، احترام آن در قريش بدان پايه بود كه درهاى از وادى « حراض » را به نام « سقام » بسته و پايگاه آن ساخته بودند و آن را با حرم كعبه ( نعوذ باللّه ) برابر مىدانستند .
عزى هم چنان در اوج عزت بود تا حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله مبعوث گرديد ، پس از فتح مكه ، آن حضرت گروهى را براى انهدام عزى و بتكدهء آن مأمور كرد .
بت عزى همانست كه در جنگ احد ، ابو سفيان در شعار خود گفت : « نحن لنا العزى و لا عزى لكم » رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در جواب فرمودند : « اللَّه مولانا و لا مولى لكم » به قولى اين جواب را على عليه السّلام به دستور آن حضرت ، داد .
ناگفته نماند : ابو سفيان مشرك بود ، در سال هشتم كه فتح مكه پيش آمد او مسلمان نشد بلكه مانند پسرش معاويه منافق شد .
عجيب است كه امروز بزرگترين خيابان مكه به نام « شارع ابو سفيان » است ، از حكام ناپاك سعودى بيشتر از اين انتظار نيست .
مناة :
در الاصنام مىخوانيم مناة بتى بود متعلق به قبيله هذيل و خزاعه آن در ساحل دريا در ناحيه مشلّل در محلّى موسوم به « قديد » ميان مكه و مدينه قرار داشت ، پيش همه عرب محترم بود ، قبيله اوس و خزرج براى آن قربانى و هدايا مىبردند ، آنها پس از بازگشت از حج ، سر خويش را در
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 410
مساهمون: على اكبر قرشى بنابى
ص٤١٠