وعدهء غنائم و در آخرت وعدهء بهشت مىدهد ، مخلفين را كه از فرمان رسول خدا تخلف نموده و حاضر به خروج نشدند ملامت مىنمايد ، مشركان را ذم مىكند كه نگذاشتند آن حضرت و مسلمانان داخل مكه شوند ، و خواب رسول خدا را كه ديد او و مسلمانان داخل مكه شدهاند تصديق مىكند ، اينها با آيهء
فَعَلِمَ ما لَمْ تَعْلَمُوا فَجَعَلَ مِنْ دُونِ ذلِكَ فَتْحاً قَرِيباً
نزديك به صراحت است كه همه اينها مربوط به خروج آن حضرت به طرف مكّه براى حج ( عمره ) است كه به صلح حديبيه انجاميد .
اما علت اينكه خداوند اين صلح را فتح مبين ناميده با تدبّر در آيات سوره روشن مىشود : خروج آن حضرت براى اين سفر خطر بزرگى بود كه حتى به رجوع آن حضرت اميد نمىرفت چنان كه آيهء :
بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ وَ الْمُؤْمِنُونَ إِلى أَهْلِيهِمْ أَبَداً
نشان مىدهد .
مشركان با عداوتى كه به آن حضرت داشتند داراى شوكت بزرگى بودند تا آن وقت جز شمشير ميان آنها حكومت نكرده بود ، معركههاى بدر و احد و احزاب از آن جمله بود ، وانگهى حضرت با عدهء كمى ( هزار و چهار صد نفر ) به طرف مكّه آمده بود كه در مقابل جماعت مشركان به حساب نمىآمدند امّا خداوند جريان كار را به نفع آن حضرت و مؤمنان برگردانيد ، تا جايى كه از حضرت خواستند ده سال جنگى ميان مكه و مدينه نباشد ، و هر گروه به اتباع آن ديگرى تأمين بدهد ، و اينكه آن حضرت آن سال برگردد ولى سال آينده كعبه و مسجد الحرام را سه روز در اختيار او قرار بدهند .
اينها آشكارترين فتح و پيروزى است كه خدا نصيب آن حضرت فرمود و سبب فتح مكه در سال هشتم گرديد و در آن دو سال عده زيادى ايمان آوردند ، خيبر و اطراف آن ، فتح گرديد و بر شوكت اسلام و مسلمين افزوده شد ( الميزان ) .