فَيَظْلَلْنَ رَواكِدَ
است يعنى : خداوند با يكى از دو راه آنها را متوقّف مىكند يكى با توقف بادها ، زيرا كه قدرت در دست خداست ، ديگرى در اثر گناه بندگان تا از منافع آنها بىبهره شوند ، « يوبقهن - يعف » هر دو عطفند بر « يسكن » .
يعنى : در صورت متوقف كردن در اثر اعمال بد ، باز از بسيارى از گناهان عفو مىكند ناگفته نماند : حمل اين آيات بر نهرهاى دريايى را در جايى نديدهام ارباب تفسير « الجوار » را كشتيها و « و الاعلام را كوهها گفتهاند ، « يوبقهن » را هلاكت معنى كرده و هلاكت ساكنان كشتيها فرمودهاند ، وانگهى ناچار شدهاند كه « المنشآت » را مرتفعات معنى كنند با آنكه بر خلاف لغت است ، امّا آنچه به نظر ما آمده كاملا با آيات تطبيق مىكند .
35 -
وَ يَعْلَمَ الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِنا ما لَهُمْ مِنْ مَحِيصٍ
.
تتمّه و تكميل مطلب سابق است يعنى در اين صورت اهل مجادله مىدانند كه راه فرارى ندارند .
در الميزان فرموده : گويند : « و يعلم » عطف است بر مقدّر يعنى : « ليظهر به قدرتنا و يعلم الذين . . . » ، بعض « يعلم » را با رفع خواندهاند ، در اين صورت كلامى است مستقلّ و نتيجهء مطلب سابق ، منظور از « آياتنا » ظاهرا آيات نازله بر انبياء است و شايد آيات كونيّه را نيز شامل باشد .
36 -
فَما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى لِلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
.
اين آيه به صورت قيد و توضيحى است بر
وَ لَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ
-
مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ . . .
آن گاه در تكميل مطلب صفات ديگرى براى مؤمنان ذكر شده است ، فاء تفريع در « فما » حاكى است كه مطلب آيه ، نتيجه مطالب گذشته است .