مىآيد : آن به معنى تكهها و قسمتهاست خواه جمع جديد باشد يا جدّه .
بيض : جمع ابيض ، چنان كه حمر جمع احمر است .
غرابيب : غربيب : بسيار سياه ، جمع آن غرابيب است .
سود : جمع اسود به معنى سياه است ، در اقرب الموارد گويد « و غرابيب سود » سود بدل از غرابيب است ، زيرا تأكيد الوان بر آنها مقدّم نمىشود .
تبور : بوار : كساد ، « لن تبور » : هرگز كساد نمىشود .
مقصد : متوسّط و معتدل « قصد فى النفقه : توسّط بين الاسراف و التقصير » .
خيرات : كارهاى خوب . كه اختيار كرده مىشوند . مفرد آن خير است .
عدن : استقرار . « عدن فى المكان : استقر » به معنى بهشتهاى استقرار و خلود . اين كلمه يازده بار در قرآن آمده و همه در وصف بهشت آخرت است .
اساور : دستبندها . مفرد آن سوار ( بكسر سين ) و جمع آن اسوره و اساور است .
لؤلؤ : مرواريد درشت . « اللؤلؤ : الدرّ » .
حرير : راغب آن را لباس نازك ، طبرسى ابريشم خالص فرموده است آن سه بار در قرآن آمده است : حج / 23 ، فاطر / 33 ، انسان / 12 .
حزن : ( بر وزن شرف ) اندوه . و نيز ( بر وزن قفل ) آيد .
مقامه : اقامت و پيوستگى .
نصب : ( بر وزن شرف ) رنج و تعب .
لغوب : خسته شدن « اللغوب : الاعياء من التعب » .
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 36
مساهمون: على اكبر قرشى بنابى
ص٣٦