شرحها
در آغاز سوره خوانديم
وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ
آنچه تا به حال گفته شد همه ، ذكر و پند و بيدارى است ، آيات زير نيز نوعى از آن بيداريهاست ، در اين آيات مىخوانيم كه جز خدا معبودى نيست ، رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله انذار كنندهاى از جانب اوست ، مخالفت انسان با پيامبران و تعليمات الهى از اول خلقت آغاز شده است ، آن گاه كه شيطان در فريفتن انسانها قسم ياد كرد خدا نيز او و پيروان او را وعدهء آتش داد .
65 -
قُلْ إِنَّما أَنَا مُنْذِرٌ وَ ما مِنْ إِلهٍ إِلَّا اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ
اين آيه و آيهء بعدى در رابطه با منذر بودن آن حضرت و استدلال بر معبود بودن خداست ، در الميزان فرموده :
أَنَا مُنْذِرٌ
براى افاده حصر است يعنى جز انذار ، غرض ديگرى از قبيل جاه و مال در كار من دخيل نيست ، واحد و قهّار ، استدلال است بر « إله » بودن يعنى آنكه يكى است و شريك ندارد و آنكه بر همه قاهر و مسلط است فقط او معبود مىتواند باشد .
66 -
رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُمَا الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ
يعنى جز خدا معبودى نيست زيرا كه او پرورش دهندهء آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست ، مىباشد ، عقل حكم مىكند كه معبود فقط بايد او باشد .
و خدايى كه تواناست و عجز و نيازى در او نيست و خدايى كه صفت گذشت و اغماض را دارد يعنى از عزت و توانايى خود سوء استفاده نمىكند .
67 و 68 -
قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِيمٌ أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ
آيهء
ما كانَ لِي مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلى
و آيهء
وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ
نشان مىدهد كه ضمير « هو » به قرآن راجع است يعنى قرآن خبر پر فائده