نماز كه عمود دين است و به امر به معروف و نهى از منكر و خويشتن دارى در مقابل ناگواراييها ، سفارش مىكند .
بعضى « ذلك » را اشاره به همهء چهار چيز دانستهاند يعنى : اينها از چيزهايى هستند كه بايد در تصميم و عمل كردن به آنها جدى بود .
الميزان نظر مىدهد كه ذلك فقط راجع به صبر است چون در آيات ديگر نيز راجع به صبر مىباشد ، نظير :
وَ لَمَنْ صَبَرَ وَ غَفَرَ إِنَّ ذلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ
شورى / 43 ،
إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ
آل عمران / 186 .
به نظر نگارنده مانعى نيست كه به همهء چهار دستور راجع باشد .
18 -
وَ لا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ
.
اين آيه در نهى از تكبر و تحقير مردم است يعنى : روى خويش از مردم به علت تكبّر بر مگردان ، مردم را تحقير مكن و خودت را بزرگ مپندار و در زمين از روى شادمانى و خود پسندى راه نرو كه در اين صورت ، متكبر و ناز فروش مىباشى و خدا چنين كسانى را دوست نمىدارد .
مختال كسى است كه خود را بزرگ گمان مىكند و فخور كسى است كه آن را اظهار مىدارد و افتخار مىكند . مختال راجع به « لا تصعر » و « فخور » راجع به « لا تمش » است .
19 -
وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِكَ وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْواتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ
.
دو سفارش ديگر است كه در راه رفتن معتدل باش و در وقت سخن گفتن صدايت را آرام كن ، آن گاه استدلال شده كه صداى الاغها در اثر بلند بودن از هر صدا ناپسندتر است . اگر فرياد كشى به آنها شبيه خواهى بود