منسكا : ( بر وزن معبد ) مصدر ميمى است به معنى عبادت ، اسم زمان و مكان نيز آيد . ناسك : عابد . نسك ( بر وزن عنق و قفل ) : عبادت .
شرحها
اين آيات در تعقيب آيات :
إِنَّ اللَّهَ يُدافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا
أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا
است ، على هذا در اين آيات فرموده : آنهايى كه پس از اذن جهاد ، در راه خدا شهيد شوند و يا با اجل خود بميرند ، در هر حال اهل بهشت هستند .
هر كس در مقابل ظلم بيايستد و انتقام گيرد ، خدا حتما او را يارى خواهد كرد كه خدا ضدّ را با ضدّ دفع مىكند ، خدا حق است ، معبودهاى ديگر باطل مىباشند .
مقتضاى حق بودن خدا آنست كه حق را غالب گرداند ، آن وقت چند آيه در بيان اقتدار و توانايى خدا آمده است .
از آيهء 67 تا 70 مطلب ديگرى در رابطه با احكامى كه آن حضرت آورده است بيان شده است ، گويى در زمينه احكامى كه آن حضرت بيان مىكرد و در امّتهاى گذشته سابقه نداشت اعتراض مىشد : اينها چه احكامى است ؟ ! چرا در شريعت موسى و عيسى وجود نداشت ؟ ! در جواب فرموده : براى هر امّت عبادت بخصوصى هست اينها نبايد با تو مجادله كنند و اگر دست برنداشتند محوّل به علم و انتقام خدا كن .
ناگفته نماند : در آيات هشتگانه اول ، پانزده اسم از اسماء حسنى توأم با لفظ جلالهء « اللَّه » آمده است ، شايد در تمام قرآن چنين چيزى نباشد .
اسماء حسناى : خير الرازقين ، عليم ، حليم ، عفوّ ، غفور ، سميع ، بصير ، علىّ