آيات را خواند و باز تلك العرانيق العلى را تكرار كرد ، يعنى در جهل خود اصرار مىورزيد تا جبرئيل او را بيدار كرد و آن گاه خدا براى تثبيت اين جهل و اين گناه ، آن را به همهء پيامبران نسبت داد و گفت : « و ما ارسلناه من رسول و لا نبى . . . » .
. . . آن گاه فرمود : اگر جايز باشد كه شيطان چنين تصرفى در زبان آن حضرت بكند ، اطمينان از كلام الهى سلب مىشود و جايز نيست كه گفته شود بعضى از آيات قرآن چنين است ( نعوذ باللّه ) .
به نظر مىآيد اين افسانه در عصر اموى يا عبّاسى وارد كتابها شده است و افسانه سازان تعمّد داشتهاند ولى خدا با هشيارى دانشمندان اسلامى آن را بىاثر كرده است .
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 71
مساهمون: على اكبر قرشى بنابى
ص٧١