شرحها
آيات شريفه به حكم نتيجهگيرى از آيات و مطالب گذشته است . در اين آيات آمده است كه قرآن نازل شدهء پروردگار است ، قوم تو در قبول آن عذرى ندارند ، اوّلا مطالب قرآن در كتابهاى گذشته گفته شده است ، تازگى ندارد كه از آن وحشت كنند ، ثانيا علماء بنى اسرائيل آن را مىدانند و خبر بشارت آن را به مشركان دادهاند ، ثالثا با زبان روشن و فصيح و زبان خودشان نازل شده است .
ولى در اثر لجاجتى كه دارند تا عذاب موعود را با چشم نبينند قرآن را تصديق نخواهند كرد ولى آن وقت ديگر مجالى نخواهند داشت ، آنها فقط مدتى مجال خواهند داشت ، همهء اقوام هلاك شده بعد از مهلت هلاك شدهاند .
قرآن را شياطين نازل نكرده است : زيرا شرّ به صلاح دعوت نمىكند و نيز قدرت انزال آن را ندارند ، آنها از شنيدن اخبار آسمانى معزول مىباشند پس اى پيامبر با خدا معبود ديگرى مخوان و گر نه از اهل عذاب خواهى بود .
192 -
وَ إِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ
.
و او براى استيناف است ، سخن برمىگردد به اوّل سوره كه فرموده :
تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ
مراد از تنزيل خارج كردن قرآن از عالم غيب به عالم شهود است ، از آيات قرآن استفاده مىشود كه تنزيل به صورت تدريج و انزال به صورت دفعى است ، اگر پيوسته هم نباشد به صورت غالب چنين است .
193 و 194 -
نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ
.