در مجمع البيان فرموده :
آيَةً تَعْبَثُونَ
يعنى بنايى كه براى سكنى نياز نداريد آن گاه فرموده : از انس روايت شده رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از منزل خارج شد قبهاى ديد كه بر راه مشرف بود ، فرمود : اين قبه مال كيست ؟ گفتند : مال مردى از انصار است ، حضرت توقف فرمود ، چون آن مرد آمد به حضرت سلام كرد ، حضرت چندين بار از او اعراض فرمود ، تا مرد احساس كرد كه حضرت نسبت به او خشمگين است ، به يارانش گفت نمىدانم چه شده كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نسبت به من ناراحت و كم لطف شده است ، گفتند : حضرت روزى از منزل خارج شد و قبهء تو را ديد ، پرسيد مال كيست ، گفتيم مال فلانى است . آن مرد رفت و قبه را با خاك يكسان كرد .
حضرت ، موقع ديگرى كه از آنجا مىگذشت فرمود : قبهاى كه در اينجا بود چه شد ؟ جريان را به آن حضرت عرض كردند ، فرمود : هر بنائى كه ساخته مىشود روز قيامت براى صاحبش وبالى است ، مگر بنايى كه مورد نياز است « فقال ان كل بناء يبنى و بال صاحبه يوم القيامة الا ما لا بد منه » .
اگر مردم به اين تعليمات عاليه عمل مىكردند اين همه فاصلههاى طبقاتى خلاف شرع به وجود نمىآمد .
از آيهء دوم معلوم مىشود كه در ساختن خانهها و ساختمانها چنان طغيان كرده بودند كه گويى پيوسته در دنيا خواهند ماند و مرگى براى آنها نيست معلوم مىشود : ساختمانهاى عمومى مانند مساجد ، مدارس و ادارات و امثال آنها ، مانعى نيست كه بسيار محكم و قرنها دوام داشته باشند كه براى عموم و براى قرنها ساخته مىشوند اما ساختمانهاى خصوصى لازم نيست چنان دقتى در آنها به كار رود . و يا منظور از آيه آنست كه عملشان نشان مىداد كه اعتنايى به فنا و مرگ ندارند و مطلقا خود را گم كردهاند چنان كه
لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ