مىباشد منظور از
أَنْبؤُا . . .
عينيت عذابهاى دنيا و آخرت است كه ابتداء به طور نبأ و خبر مىباشند .
7 -
أَ وَ لَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ
.
گويى منظور از اين آيه آنست كه . اعراض و انكار آنها منحصر به آيات شريعت نيست ، بلكه آيات طبيعى توحيد را نيز انكار مىكنند ، آنها را مىبينند و اعتنايى نمىكنند نظير آيهء
وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها وَ هُمْ عَنْها مُعْرِضُونَ
يوسف / 105 در الميزان فرموده : در اعراض خود اصرار كرده و مستمر شدند آيات را تكذيب نموده و به اين اصناف روئيدنيها نگاه نكردند .
رؤيت در
أَ وَ لَمْ يَرَوْا
به قرينهء « الى » به معنى نگاه كردن ، و از دواع به معنى اصناف مىباشد .
8 و 9 -
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
.
اين دو آيه هشت بار در اين سوره تكرار شده است و اين اولين آنها مىباشد « ذلك » اشاره است به مسئلهء انبات نباتات در آيهء سابق ، به نظر مىآيد منظور آنست كه هر كه در روئيدنيها نگاه كند خواهد دانست كه خدا آنها را عبث نيافريده ، بلكه به علت
مَتاعاً لَكُمْ وَ لِأَنْعامِكُمْ
آفريده است از اين مىتوان فهميد كه انسان را نيز عبث نيافريده تا هدايت نكند و پيامبر نفرستد .
پس در آنها آيت و دلالتى است بر هدايت انسان و آمدن رسولان . « كان » زمان ندارد مانند
كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا
مريم / 29 . وصف عزيز حاكى است كه خدا اهل عصيان را عذاب مىكند و بر اين كار توانايى دارد ، و صفت رحيم حاكى است كه هدايت و ارسال رسل ناشى از رحمت و مهربانى خداست .