تعبير در سورهء انعام / 25 و اسراء / 46 نيز گذشت .
وَ إِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدى . . .
نتيجهء جعل اكنّة و سنگينى است و نيز بيان يأس از ايمان آنهاست آرى آنهايى كه بنا بر عدم قبول حق دارند ، حق را نخواهند پذيرفت
سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ
.
58 -
وَ رَبُّكَ الْغَفُورُ ذُو الرَّحْمَةِ لَوْ يُؤاخِذُهُمْ بِما كَسَبُوا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذابَ بَلْ لَهُمْ مَوْعِدٌ لَنْ يَجِدُوا مِنْ دُونِهِ مَوْئِلًا
.
يعنى با همهء اينها خداى تو آمرزنده و مهربان است ، به آنها مهلت مىدهد تا شايد متذكّر شوند و اگر بنا بود مؤاخذهشان كند به فوريت عذابشان مىكرد ولى با وجود اين ، وعدهء معينى براى عذاب دارند كه خواهد رسيد و از آن گريزى ندارند ، آيهء بعدى روشن مىكند كه مراد عذاب دنيوى است « بل لهم » تقديرش چنين است « لم يعجل لانه غفور ذو رحمة بل جعل لهم موعدا . . . » غفور صيغهء مبالغه است دلالت به كثرت غفران دارد ، الف و لام « الرحمة » اگر براى عموم باشد ، حكايت از رحمت عام و گسترده دارد .
59 -
وَ تِلْكَ الْقُرى أَهْلَكْناهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَ جَعَلْنا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِداً
اين آيه بيان
بَلْ لَهُمْ مَوْعِدٌ
در آيهء سابق است ، يعنى اگر بخواهيد وعدهء حتمى عذاب ما را ياد آوريد ، نگاه كنيد اينهمه شهرها و اقوام گذشته را كه در وقت معين هلاك شدند و براى هلاكت آنها وعدهء زماندارى قرار داده بوديم اشارهء است بقوم نوح ، عاد ، ثمود ، لوط و امثال آنها ، كه در نزد مشركان مكّه معلوم بود .