و در آن آفتاب نمىتابد حال آنكه آيه
وَ تَرَى الشَّمْسَ إِذا طَلَعَتْ
دلالت دارد كه درب غار رو به طرف جنوب بوده است و نيز در آنجا اثرى از مسجد و معبد يافته نيست حال آنكه قرآن فرموده است :
لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَسْجِداً
.
توفيق الحكيم يكى از نويسندگان مصر نمايشنامهاى نوشته است به نام « اهل الكهف » و آن به قلم ابو الفضل طباطبائى به فارسي ترجمه شده است و يك مقدمهء تاريخى دارد كه تاريخ قضيهء را بررسى كرده است ، در آنجا گويد : شهر افهزو يا افهزوس كه در نزد عربها معروف به افسوس است در فلسطين واقع بود در نزديكى كوه آنشيلوس كه غار معروف اصحاب كهف در آن است ، بنا بر اين گفته غار اصحاب كهف در فلسطين است .
در الميزان فرموده : در فاصلهء هشت كيلومترى عمان پايتخت اردن دهى است بنام « رجيب » و در نزديكى آن غارى است كه در كوه كنده شده و رو به جنوب است ، اطراف آن از شرق و غرب باز مىباشد ، شعاع آفتاب در آن مىتابد در داخل غار سكويى است سه متر در دو متر و نيم و در غار چند تا قبر هست به صورت قبور بيزانسى گويا هشت يا هفت نفر هستند ، بر ديوارهاى آن نقوش و خطوطى است به خط يونانى قديم و ثمودى كه خوانده نمىشود و نيز نقش سگى هست كه با رنگ سرخ رنگ آميزى شده است و بالاى غار آثار صومعهاى بيزانسى وجود دارد كه كاوشها و آثار كشف شده دلالت دارند بر اينكه آن صومعه در زمان پادشاهى جوستينوس اول بنا شده كه از 418 تا 427 ميلادى پادشاهى كرده و آثار ديگرى دلالت دارد كه صومعه بعد از اسلام به مسجد مبدل شده است .
اين كهف پيوسته متروك بود كه ادارهء آثار باستانى اردن در كاوش و تحقيق آن همت گذاشت و اماراتى به دست آمد كه كهف مذكور در قرآن مجيد همين است .