لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ
گفته شد و نيز رسالت جهانى پيغمبران با زبان بومى خود مبعوث شدند ، آن گاه شريعتشان به زبان امتهاى ديگر ترجمه شود ، از ضحاك نقل شده كه ضمير « قومه » به رسول خدا راجع است نتيجه آنكه همهء كتابهاى آسمانى با لغت قوم رسول خدا يعنى عربى نازل شده است ولى اين درست نيست .
5 -
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ
:
اين آيه مصداق همان تعميم است كه در آيهء سابق گفته شد ، مراد از آيات ظاهرا معجزات موسى عليه السّلام است ، باء آن به معنى « مع » مىباشد .
مراد از ايام اللَّه روزهايى است كه خدا از اقوام نوح ، لوط ، عاد و ثمود انتقام كشيد .
نظير
فَهَلْ يَنْتَظِرُونَ إِلَّا مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْ
يونس / 102 مىشود گفت مراد از آن روزهايى است كه نعمت خدا آشكار و متجلّى شد مانند روزى كه نوح از كشتى خارج شد يا روزى كه ابراهيم از آتش بيرون آمد .
در تفسير عيّاشى از امام صادق عليه السّلام نقل شده :
« و ذكرهم بايام اللَّه قال بالائه يعنى نعمه »
اما روايت سند درستى ندارد روايت ديگرى شامل هر دو قسمت است همهء روزها ايام اللَّه هستند ، اما نسبت اين روزها به خدا براى آنست كه قدرت خدا و حكومت و توحيدش در آن به طور وضوح متجلّى شده است .
ناگفته نماند : اين ايام اللَّه در آيات بعدى خواهد آمد از جمله نجات بنى اسرائيل از دست فرعون و گرفتارى آنها در دست فرعونيان و جريان قوم عاد و ثمود و مانند آن . « 1 » در تفسير صافى از قمى نقل شده : روزهاى خدا سه است : روز قائم عليه السّلام
هامش
( 1 ) الميزان از جابر از
رسول اللَّه ( ص ) « ايام اللَّه نعمائه و بلائه و هو مثلاته سبحانه » .