غدو : غدوه و غداة : بامداد . يا از اول فجر تا طلوع آفتاب ، جمع آن غدو است .
آصال : اصيل : ما بعد عصر تا مغرب ، جمع آن آصال است .
واحد : يكى آن واحد عددى است يعنى يكى نه دو ولى « احد » آن گاه كه در خدا به كار رود به معنى واحد وصفى است يعنى بىهمتا قهار : قهر : غلبهء توأم با توانايى مهار : بسيار غالب و توانا .
سالت : سيل : جارى شدن ، اسم نيز آيد به معنى سيلاب « سالت » :
جارى شد .
اودية : وادى : سيلگاه . دره . راغب گويد : وادى در اصل محل جريان آب است طبرسى فرموده : كرانهء كوه مجراى بزرگ آب . جمع آن « اودية » است .
زبدا : زبد ( بر وزن شرف ) : كف آب يا مطلق كف رابيا : ربو و ربا : زيادت . « ربا يربو » يعنى زياد شد « رابى » : بالا آمده .
جفاء : جفاء : كنار افتاده ، اسم ممدود است مثل غثاء .
يمكث : مكث : ماندن ، توقف و اقامت . راغب « ثبات مع الانتظار » گفته است
فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ
: مىماند در زمين .
استجابوا : اجابت و استجابت : جواب دادن و قبول كردن .
حسنى : مؤنث احسن است ، پيوسته وصف آيد مثل « المثوبة الحسنى » لافتدوا : فديه : عوض و فداء . « لافتدوا » البته عوض مىدهند .
مهاد : مهد : آماده كردن . مهاد : آماده شده .
الباب : لب : مغز ، مانند مغز بادام و غيره ، منظور از آن در قرآن عقل و درك