من پيروم هر وقت آمد خواهم گفت و آمدن در دست من نمىباشد .
هذا بَصائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ
راجع به موقعيّت وحى است و اينكه از جانب خود من نيست بلكه بصيرتهايى است از خدايتان و هدايت است براى عموم و رحمت است فقط براى مؤمنان
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ
اسراء / 82 .
204 -
وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
ظهور آيه در آنست كه : هر جا قرآن خوانده شود لازم است براى شنيدن آن ساكت شويم و گوش بدهيم در آن صورت با تفكر در معانى آن مشمول رحمت خدا خواهيم بود .
در اينجا سه قول هست اوّل آنكه اين دستور راجع به نماز جماعت است آن گاه كه امام قرائت ميخواند و مأمومين قرائت او را مىشنوند واجب است ساكت شده ، به قرائت امام گوش فرا دهند .
از امام باقر عليه السّلام و ديگر مفسران نقل شده : مسلمانان در نماز جماعت با همديگر سخن مىگفتند و به هم ديگر سلام مىدادند و چون كسى وارد مىشد مىگفت : چند ركعت خواندهايد آنها نيز جواب مىدادند لذا از اين كار نهى شدند .
شيخ طوسى رحمه اللَّه فرموده : اين قول اقوى است زيرا فقط در حال قرائت امام سكوت و گوش دادن واجب است و در غير آن حال واجب نيست و اينكه از امام صادق صلوات اللَّه عليه نقل شده : واجب است براى شنيدن قرآن سكوت كرد در نماز باشد يا غير آن
« قال يجب الانصات للقرآن فى الصلاة و غيرها »
بر وجه استحباب است نه وجوب « 1 » .
هامش
( 1 ) مجمع البيان .