در اين آيه چندين مطلب هست اول : مسئله در نزد يهود مدينه معلوم بوده كه فرموده : از آنها بپرس . . . و در سورهء بقره آمده :
وَ لَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِي السَّبْتِ . . .
دوم اين شهر در كنار دريا بوده ، عياشى در تفسير خود از حضرت باقر صلوات اللَّه عليه نقل كرده كه نام آن شهر « ايله » بود ، سوم :
آنها در روز سبت از دستور تورات سرپيچى كرده و به صيد ماهى مىپرداختند .
چهارم : روزهاى شنبه ماهيها در روى آب آشكار مىشدند و روزهاى ديگر نه ، پنجم : اين آزمايشى بود از جانب خدا كه آيا قدرت ايمانشان مىتواند آنها را از شكار باز دارد ششم : علت اين آزمايش آن نبود كه آنها فسق پيشه بودند .
164 -
وَ إِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِيداً قالُوا مَعْذِرَةً إِلى رَبِّكُمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ
.
گفتگويى است ميان ساكت نشستگان و موعظه كنندگان مىگفتند :
كه آنها به موعظه كنندگان اين گروه صيد كننده كه احترام سبت را از بين بردهاند ، خدايا همه را از بين خواهد برد يا به عذابى سخت دچارشان خواهد كرد ، چرا اينها را موعظه مىكنند ؟ به عبارت ديگر عذاب خدا بر اينها حتمى است ، موعظه فائده ندارد ، آنها در جواب مىگفتند : اين عمل دو علت دارد يكى اينكه نسبت به وظيفهء خود عذرى در پيش خدا داشته باشيم كه خدايا ما به وظيفهء خود عمل كرديم ، ديگرى آنكه شايد آنها از اين عمل خلاف پرهيز كنند كه نوميدى كار شيطان است . لفظ
إِلى رَبِّكُمْ
بجاى « الى ربنا » حاكى است كه شما نيز اين وظيفه را داريد .
165 -
فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئِيسٍ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ
.
ظاهرا مراد از « نسوا - ظلموا » تاركين امر به معروف و نهى از منكر