23 -
وَ لَوْ عَلِمَ اللَّهُ فِيهِمْ خَيْراً لَأَسْمَعَهُمْ وَ لَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّوْا وَ هُمْ مُعْرِضُونَ
.
منظور از خير ظاهرا حسن باطن و استعداد خوب است و از « تولوا » اعراض ظاهرى و از « معرضون » بى اعتنايى قلبى و به فراموشى زدن كامل است . و نيز غرض از
وَ لَوْ أَسْمَعَهُمْ
در حال عدم استعداد است ، چنان كه در الميزان فرموده است يعنى اگر خدا در آنها حسن باطن مىديد آنها را شنوا و قبول كننده مىكرد و اگر در حال عدم استعداد باطنى شنوا مىكرد حتما سرپيچى مىكردند و آن را به فراموشى مىسپردند .