وَ اصْفَحْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
عفو و اغماض ظاهرا براى آن است كه بايد با اين گونه اشخاص مدارا كرد كه نهضت و انقلاب به راه خود ادامه دهد و آنها به تدريج ذوب شده و از بين بروند و گرنه اين گونه اشخاص در مسير حق پرستى واقع نمىشوند ، اين عمل از جملهء نيكوكارى است ، خدا نيكوكاران را دوست دارد .
14 -
وَ مِنَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّا نَصارى أَخَذْنا مِيثاقَهُمْ فَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ فَأَغْرَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ
اين آيه راجع به نصارى است كه از آنها نيز همچون يهود ، پيمان گرفته شد و همانند آنها پيمان شكنى كردند مراد از « بينهم » ظاهرا بين خود نصارى است چنان كه در آيهء 65 همين سوره مراد از « بينهم » بين يهود است . لفظ
يَوْمِ الْقِيامَةِ
در هر دو آيه نشان مىدهد كه يهود و نصارى تا قيامت و لو به طور اقليت خواهند ماند .
ناگفته نماند : عيسى عليه السّلام مردم را به صلح و صفا و محبت دعوت مىكرد ، يكى از علل گسترش دعوت عيسى همين بود ولى يهود چون خشونت داشتند و معتقد به نژاد پرستى بودند يهوديت در جهان گسترش پيدا نكرد ، اما پيروان عيسى به حكم
وَ نَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ
سفارشهاى آن حضرت را از ياد بردند ، مسالمت ميان آنها به عداوت مبدل گرديد و پيوسته ميانشان اختلافها پديد آمد تا به جنگ اول و دوم جهانى انجاميد ، مسلمانان نيز پس از رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله بر خلاف
وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً
اختلاف كرده ، حقائق را زير پا گذاشته ، وصيت و امامت را ناديده گرفته و بيچاره شدند .