مفعول باشد ، در عدهاى از روايات مستقر را استقرار ايمان در قلب و مستودع را ايمان وديعه شده نقل كردهاند در اين صورت بايد « مستقر » بكسر قاف باشد و آن استفادهء ديگرى از آيه است « 1 » ذيل آيهء حاكى است : آنان كه مىفهمند آيات براى آنها روشن شده است .
99 -
وَ هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ نَباتَ كُلِّ شَيْءٍ فَأَخْرَجْنا مِنْهُ خَضِراً نُخْرِجُ مِنْهُ حَبًّا مُتَراكِباً
.
اين آيه فراز ديگرى از قدرت خدا است و در آن مسئلهء روئيدنيها كه پشتوانهء زندگى انسان و حيوان هستند بررسى شده است ، مراد از « سماء » طرف بالاست . و مراد از نبات روئيدنى است « منه » در اول راجع است به « نبات » و در دوم راجع است به « خضرا » در روئيدنيها ابتدا يك علف ميرويد سپس از آن علف ، جوانهاى پديد مىآيد كه ميوه از آن به وجود مىآيد ، ناگفته نماند همهء روئيدنيها از آب باران است ، آبهاى زيرزمينى نيز همان بارانها و برفهاست كه ذخيره شدهاند ، آب درياها تا تبخير نشده و به شكل باران و برف در نيامده نمىتواند در روئيدن گياهان مؤثر شود .
يعنى : خدا آن است كه به وسيلهء آب باران علف هر ميوه را مىروياند و از آن ، علف و ميوه و حبوبات را كه رويهم چيده شدهاند پديد مىآورد .
وَ مِنَ النَّخْلِ مِنْ طَلْعِها قِنْوانٌ دانِيَةٌ وَ جَنَّاتٍ مِنْ أَعْنابٍ وَ الزَّيْتُونَ وَ الرُّمَّانَ مُشْتَبِهاً وَ غَيْرَ مُتَشابِهٍ
.
لفظ
مِنَ النَّخْلِ
عطف است بر « منه » ى دوم يعنى و خارج مىكنيم از
هامش
( 1 )
تفسير عياشى « عن ابى الحسن ( ع ) فى قوله تعالى و هو الذى انشأكم من نفس واحدة فمستقر و مستودع » قال ما كان من الايمان المستقر فمستقر الى يوم القيامة ( ابدا ) و ما كان مستودعا سلبه اللَّه قبل الممات » .