و خدا شروع به حساب كند از همه سريعتر به حساب مىرسد و اللَّه اعلم .
63 -
قُلْ مَنْ يُنَجِّيكُمْ مِنْ ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ تَدْعُونَهُ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً لَئِنْ أَنْجانا مِنْ هذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ
.
اين آيه و آيهء بعدى يك عينيتى است از بىاثر بودن معبودات باطل ، ظاهرا مراد از ظلمات شدائد و بلاهاست ، « خفية » نشان مىدهد كه مراد از « تضرع » نالهء آشكار است ، مشركان و انسانهاى كم رشد تا عوامل مادى در كار است توجهى به خدا ندارند و چون در پيش آمدها وسائل مادى از كار افتاد خدا را مىخوانند و عهد مىكنند كه اگر خدا مددشان كند بندهء شكرگزار خواهند بود
فَإِذا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ
عنكبوت / 65 و چون خدا نجاتشان داد باز به حالت اوليه برمىگردند .
64 -
قُلِ اللَّهُ يُنَجِّيكُمْ مِنْها وَ مِنْ كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ أَنْتُمْ تُشْرِكُونَ
:
لفظ
مِنْ كُلِّ كَرْبٍ
براى آن است كه نجات دادن خدا منحصر به شدائد بر و بحر نيست « تشركون » حاكى از آن است كه باز به معبودهاى بىجان و طاغوتها باز مىگرديد با آن كه ثابت شده است كه آنها در وقت دفع شدائد كارهاى نيستند .
65 -
قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً وَ يُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ
.
اين آيه بىثباتى وجود انسان و بىثباتى وحدت او را در مقابل خدا بيان مىكند ، عذاب بالاى سر مانند صاعقه و طوفان و غيره است ، عذاب زير پا نظير زلزله و مانند آن است « شيعا » حال است از « كم » يعنى شما را مختلط كند در حالى كه فرقههاى مختلف العقيده هستيد ، اختلاف سبب آشفتگى و جنگ