پس خدايان باطل ، به درد بخور نيستند ، پيامبران فقط نظام خلقت را بيان مىكنند لذا بشارت دهنده و انذار كنندهاند ، هر كه در صف آنها درآيد و از طرفداران حق باشد از خطر رهايى يافته ، پيامبر يك انسان عادى و معمولى است با اين فرق كه به او وحى مىشود ، از اسرار غيب فقط آن مقدار مىداند كه خدا يادش داده است .
46 -
قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ أَخَذَ اللَّهُ سَمْعَكُمْ وَ أَبْصارَكُمْ وَ خَتَمَ عَلى قُلُوبِكُمْ مَنْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُمْ بِهِ
.
لفظ « به » راجع است به فرد فرد « سمع ، ابصار ، قلوب » گرفتن سمع و ابصار ظهورش در از بين بردن آنهاست ولى به قرينه ختم قلوب ، مراد بىاثر شدن آنهاست ، ختم بر قلوب از تأثير انداختن آنست كه نتواند ميان حق و باطل فرق بگذارد نظير آيهء
لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها وَ لَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها وَ لَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها
اعراف / 179 ، اينها كسانى هستند كه چشمها و گوشهايشان گرفته شده و بر قلوبشان مهرها زده شده است .
خلاصهء سخن اين است كه : اگر خدا چنين كارى كند معبود ديگرى داريد كه آن را جبران نمايد ؟
انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآياتِ ثُمَّ هُمْ يَصْدِفُونَ
.
يعنى جوابشان منفى است ، ببين چطور مطالب را در قالبهاى گوناگون بيان مىكنيم ولى عكس العملشان اعراض شديد است .
47 -
قُلْ أَ رَأَيْتَكُمْ إِنْ أَتاكُمْ عَذابُ اللَّهِ بَغْتَةً أَوْ جَهْرَةً هَلْ يُهْلَكُ إِلَّا الْقَوْمُ الظَّالِمُونَ
.
لفظ « جهرة » نشان مىدهد كه مراد از « بغتة » پنهانى و بطور بىخبرى است كه كه نمىتوان از آن فرار كرد ، ظهور آيه در آن است كه عذاب در هر حال خواهد آمد و آن فقط ظالمان را خواهد گرفت ، در حالات پيامبران در قرآن آمده است كه هنگام نزول بلا مؤمنان از آن محل خارج مىشدند و اگر مراد از عذاب