127 -
وَ يَسْتَفْتُونَكَ فِي النِّساءِ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَّ
.
چنان كه گفته شد ظاهرا اين فتوى خواستن راجع به تجديد نظر در احكام زنان وارث آنها بوده است در جواب آمده كه خدا دربارهء زنان به شما فتوى مىدهد و بر و بر گرد ندارد .
وَ ما يُتْلى عَلَيْكُمْ فِي الْكِتابِ فِي يَتامَى النِّساءِ اللَّاتِي لا تُؤْتُونَهُنَّ ما كُتِبَ لَهُنَّ وَ تَرْغَبُونَ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ وَ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْوِلْدانِ وَ أَنْ تَقُومُوا لِلْيَتامى بِالْقِسْطِ
مراد از
ما يُتْلى
ظاهرا همانهاست كه در اوّل سوره آمده است
وَ إِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتامى . . .
يعنى : خدا درباره زنان به شما دستور مىدهد و نيز دربارهء اين سه گروه فتوى مىدهد ، اوّل دربارهء دختران يتيمى كه ارث آنها را نمىدهيد و از تزويجشان اعراض مىكنيد . دوم كودكان مستضعف و بيچاره شده كه از ارث منعشان مىكنيد سوم دستور مىدهد كه دربارهء عموم يتيمان به عدالت رفتار نمائيد .
وَ ما تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِهِ عَلِيماً
از اينكه در همه كارهاى خير ، از جمله در اينكارها پاداش خواهيد برد شك نكنيد كه خدا به آن داناست .
128 -
وَ إِنِ امْرَأَةٌ خافَتْ مِنْ بَعْلِها نُشُوزاً أَوْ إِعْراضاً فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يُصْلِحا بَيْنَهُما صُلْحاً
.
مراد از نشوز اعمال زور و از اعراض عدم توجه و بى ميلى است ، اگر زن علائم اين دو را در مرد احساس كند مانعى نيست با گذشت بعضى از حقوق خود با مرد مصالحه كند و از نشوز و اعراض او جلوگيرى كند « صلحا » نكره آمده ، اشاره به نوعى توافق است . آن وقت بطور عموم فرموده :
وَ الصُّلْحُ خَيْرٌ
سازش بهتر است هم در رابطهء زنان با شوهران و هم در همه جا
وَ أُحْضِرَتِ الْأَنْفُسُ الشُّحَّ
مراد از آماده شدن نفسها ببخل آن است كه هر كس مىخواهد از حق خود دفاع كند و آن را به كسى ندهد ، يعنى زن و مرد هر دو بمقتضاى طبع خود مىخواهد