دشمن قرار گرفته بود كه مىآيند و با امام نماز مىخوانند ولى بايد اسلحه همراه داشته و نيز احتياط و هشيارى را از دست ندهند لفظ « اسلحتهم » روشن مىكند كه مراد از « حذر » احتياط و هشيارى است ،
وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً واحِدَةً
علّت دستور فوق است منظور از « يميلون » حملهء همگانى است « لو » به معنى « اى كاش » است
وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ وَ خُذُوا حِذْرَكُمْ
در ضرورت مثل باران يا مرض مانعى نيست كه سلاح را به زمين گذاشته و نماز بخوانند ولى بايد با احتياط باشند .
إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكافِرِينَ عَذاباً مُهِيناً
اين قسمت نتيجهء هشيارى مؤمنين است اين عذاب ظاهرا شكست و خوارى آنهاست . و نيز آيهء شريفه روشن مىكند كه نماز و ارتباط با خدا به هيچ وجه نبايد ترك شود .
103 -
فَإِذا قَضَيْتُمُ الصَّلاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِكُمْ
.
چون نماز خوف تمام شد ، بايد پيوسته خدا را ياد كنند و از او غافل نباشند ، ايستاده ، نشسته و خوابيده .
فَإِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ
يعنى چون به حال ايمنى رسيديد نماز را طبق معمول به پا داريد
إِنَّ الصَّلاةَ كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتاباً مَوْقُوتاً
يعنى نماز يك وظيفهء وقتدار است بايد در وقتش خوانده شود وقت خوف باشد يا ايمنى لكن با قصر و اتمام فرق مىكند .
104 -
وَ لا تَهِنُوا فِي ابْتِغاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَما تَأْلَمُونَ وَ تَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ ما لا يَرْجُونَ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً
.
دستورى عجيب و قابل دقت است مىگويد : در تعقيب و تار و مار كردن دشمن سست نباشيد ، دشمن و شما هر دو در زحمت و فشار شريك هستيد اما شما در مقابل رنج از خدا پاداش خواهيد يافت ولى آنها دست خالى هستند خدا از روى علم و حكمت اين فرمان را صادر مىكند .