مىكنند پذيرفته نيست مگر آنكه پيش پيامبر آمده واقعا توبه كنند . آن گاه مىگويد : در صورتى مؤمن صحيح خواهند بود كه در منازعه و اختلاف ، پيامبر را داور قرار دهند و از قضاوت او ناراحت نباشند . سپس فرموده ما دستور شاقّى براى آنها قرار ندادهايم و اگر به موعظه و پند ما عمل كنند به صلاح آنها است كه پاداش خدايى دريافت خواهند كرد و به راه راست هدايت خواهند شد . و در رديف پيامبران و صديقين و شايستگان خواهند بود .
64 -
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ
.
لفظ
بِإِذْنِ اللَّهِ
حاكى است كه در مقابل دستور پيامبر نمىشود چون و چرا كرد زيرا مطاع بودنش به دستور خدا است ، مخالفت با او مخالفت با خدا و اطاعت او اطاعت خدا است
مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ
نساء / 80
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً
اين قسمت براى آن است كه راه توبه باز است كه اگر بجاى عذر و قسم خوردن پيش پيامبر مىآمدند و توبه مىكردند پيامبر هم از خدا براى آنها مغفرت مىخواست خداى تواب رحيم توبهء آنها را مىپذيرفت . به نظر مىآيد آمدن پيش آن حضرت براى آن بود كه قضيه به اطلاع آن حضرت رسيده بود و هر مخالفت كه به اطلاع آن حضرت رسيده باشد لازم بود آن حضرت از توبه نيز مطّلع باشد نظير جريان عبد اللَّه بن ابى در جنگ بنى المصطلق كه بر عليه مسلمانان توطئه كرد و پيش آن حضرت معلوم شد به او گفتند : برو پيش رسول خدا كه از برايت مغفرت بخواهد قبول نكرد چنان كه فرموده :
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ
منافقون / 5 و گرنه ظاهرا آمدن پيش پيغمبر و اقرار بگناه كردن و استغفار خواستن شرط توبه نيست .
65 -
فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً
.