تمام داده شدن است .
رضوان : رضا ، رضوان و مرضاة به معنى خوشنودى است .
سخط : ( بر وزن فرس و قفل ) : غضب شديد كه موجب عقوبت است .
مأوى : جايگاه . آن از « اوى » به معنى نازل شدن و انضمام است .
مصير : صير : رجوع ، انتقال و تحوّل . مصير در اينجا اسم مكان است يعنى محلّ انتقال و تحوّل ( سرانجام ) . انسان پس از ديدن تحوّلات بالاخره بجهنّم منتقل مىشود نعوذ باللّه منها .
من : منّت در اينجا به معنى نعمت است و آن در اصل به معناى قطع است ( قاموس قرآن ) .
يزكيهم : تزكيه : پاك كردن است .
شرحها
خلاصهء آيات فوق آنست كه : شكست « احد » از جانب مسلمانان بود ، نمىشود گفت ( نعوذ باللّه ) پيغمبر در اين كار خيانت كرده و عدّهاى را بكشته شدن داده است ، او پيوسته پيرو رضاى خداست ، خدا او را بر مؤمنان تفضّل فرموده است كه از ضلالت نجاتشان داده و از آلودگىها پاكشان گرداند . او پيرو رضاى خداست ، ولى خائن قرين غضب خدا مىباشد .
161 -
وَ ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ وَ مَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ
.
اين آيه دو حكم كلّى را بيان مىكند اوّل اينكه هيچ پيامبرى خيانت نمىكند ، پيامبران معصومند خيانت از آنها معقول نيست . دوّم : هر كه در چيزى خيانت كند همان را روز قيامت با خود مىآورد ( تا گواه خيانت او باشد ) از ابن عباس و سعيد بن جبير و در روايت مجهول از حضرت صادق صلوات اللَّه عليه