قالُوا هذَا الَّذِي رُزِقْنا مِنْ قَبْلُ
اين چه تعبيرى است ! آيا ميوه بهشتى عين همان است كه در دنيا خورده بودند ؟ به نظر مىآيد : اين جملهء از يك واقعيت عجيبى خبر مىدهد مثلا مقدارى كود و آب بدرخت سيب مىدهيم ، موقع چيدن ميوه ، صحيح است بگوئيم : اين سبب همان كود و آب است كه بدرخت داده بوديم و اگر دانهاى در زمين بكاريم بعد از سنبل شدن ، صحيح است بگوئيم :
اين همان دانه است كه كاشته بوديم .
بنا بر اين : مثلا يك نفر سيبى مىخورد ، آن در بدن وى انرژى توليد مىكند و چون دو ركعت نماز خواند مقدارى انرژى به صورت نماز از وى مصرف مىشود كه از سيب توليد شده بود ، اگر روز قيامت همان انرژى ( بنا بر تجسم عمل ) به صورت يك سيب تحويل انسان شود مىتواند بگويد : اين همان است كه در دنيا به من روزى شده بود .
پس ميوه دنيا در وجود مؤمن مبدل به عمل مىشود و همان عمل در آخرت مبدل بميوه مىشود ، از اين لحاظ ميوهء آخرت عين ميوهء دنيا است آرى
« هذَا الَّذِي رُزِقْنا مِنْ قَبْلُ »
ممكن است مراد از
« رُزِقْنا مِنْ قَبْلُ »
ايمان و عمل باشد يعنى آنها ايمان و عمل دنيايى را به صورت ميوهها مىبينند و گويند : اين همان است كه در دنيا بما عطا شده بود از طرف ديگر ميوهء آخرت هميشگى ، لذيذتر و پاكيزهتر است و لذا صحيح است كه بگوئيم : هر دو ميوه شبيه هم هستند
« وَ أُتُوا بِهِ مُتَشابِهاً »
مادهء هر دو يكى است ولى ميوهء بهشتى متكامل است . و اللَّه العالم .
« أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ »
حكايت از آن دارد كه زنان بهشتى از آلودگيهاى ظاهرى و باطنى از قبيل چرك . كثافت ، حيض ، حسد ، كينه و غيره پاك هستند آرى
إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً عُرُباً أَتْراباً
واقعه / 35 - 37 از حضرت صادق عليه السّلام از زنان بهشتى سؤال شد فرمود :
« الازواج المطهرة التي لا يحضن و لا يحدثن » « 1 »
هامش
( 1 ) - تفسير برهان .