مراد آن باشد كه : روزه گرفتن و وادار شدن به ماه عبادت مصداق « لعلكم تتقون » است .
184 -
أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ فَمَنْ كانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً أَوْ عَلى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ وَ عَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعامُ مِسْكِينٍ
.
كلمهء « اياما معدودات » ظرف است براى صيام يعنى روزهء مقرر شده در روزهاى معدودى است و آن ظاهرا براى سبك نشان دادن و تشويق به روزه است كه همهاش روزهاى شمردهاى بيش نيست ، آيه صريح است در اينكه براى مريض و مسافر روزه نوشته نشده و اگر روزه بگيرند صحيح نيست چنان كه مذهب اهل بيت عليهم السّلام همين است ، عدهاى از فقهاء برادران اهل سنت فتوى دادهاند كه :
مسافر مىتواند روزه بگيرد و قضا نكند و يا افطار كند و قضا نمايد ، ولى اين بر خلاف آيه است ، براى مسافر و مريض فقط قضا لازم مىباشد .
در كافى از حضرت صادق - صلوات اللَّه عليه - نقل شده كه فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در ماه رمضان از مدينه به همراه مردم به سوى مكه خارج شد ، عدهاى از اصحاب پياده بودند ، چون به « كراع الغميم » رسيدند آب خواست و ميان ظهر و عصر آب خورد و افطار كرد ، مردم نيز افطار كردند ، عدهاى افطار نكردند حضرت آنها را عصاة ( گناهكاران ) خواند . اهل سنت نيز اين حديث را نقل كردهاند .
مراد
وَ عَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ . . .
كسانى هستند كه روزه بر آنها طاقت - فرساست مثل پير مردان ، پير زنان ، دختران ضعيف كه تازه بالغ شدهاند ، زنان حامله و شيرده و آنان كه عطش فوق العاده دارند ، ظهور آيه آنست كه بر هيچ يك از اينها روزه واجب نيست و فقط فديه ( كفاره ) مىدهند ولى بر بعضى قضا نيز واجب است بايد به « فقه » رجوع شود فديه و كفاره براى هر روز يك مد ( حدود