كلمهها
اللَّه : اسمى است كه فقط بر خداى تبارك و تعالى گفته مىشود به نظر بعضى اصل آن « إله » است همزهاش حذف شده و الف و لام بر آن اضافه گشته و لام در لام ادغام شده است ، در اين صورت معنى آن « معبود » است « 1 » فيروزآبادى در قاموس گويد اصح آنست كه علم غير مشتق است بايد دانست در لفظ « اللَّه » صفت بخصوص از صفات حق تعالى در نظر نيست ولى التزاما به همهء آنها دلالت دارد لذا گفتهاند : اللَّه واجب الوجودى است كه جامع همهء صفات كمال است از آيهء 110 سورهء اسراء معلوم مىشود كه آن از اسماء حسنى است « 2 » .
رحمن : صيغهء مبالغه است از رحمت كه دلالت بر كثرت و گسترش و احاطهء رحمت دارد يعنى : خدايى كه رحمتش همهء موجودات را فرا گرفته
وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ
( اعراف / 159 ) ( رحمت عرضى ) .
رحيم : صفت مشبهه است و دلالت بر دوام و هميشه بودن رحمت دارد ، يعنى : خدايى كه رحمتش پيوسته و دائمى است ( رحمت طولى ) .
حمد : ستايش ، ثناگويى و ستودن در مقابل بذل و احسان ، آن از « مدح » اخص و از « شكر » اعم است ( قاموس قرآن - حمد ) .
رب : پرورش دهنده . « رب الصبى ربا : رباه حتى ادرك » آن در اصل مصدر است كه به معنى فاعل ( مربى ) به كار رفته است . به معناى
هامش
( 1 ) - جوامع الجامع طبرسى .
( 2 ) - ناگفته نماند : ترجمهء اللَّه ب « خدا » ترجمهء صحيحى نيست كه خدا بمعنى « خودآ » است يعنى آنكه آمدن و وجودش از خودش است و اين جزئى از ترجمهء اللَّه است .