ضمن دعاى خويش از خداوند خواست و در آيهء 131 گذشت ، پس كاف در « كما » براى تشبيه و « ما » براى مصدر و مخاطب مسلمانان هستند . يعنى : ما كعبه را كه ساختهء ابراهيم است به شما نعمت داديم همانطور كه دعاى او را مستجاب كرده و پيامبرى كه او درخواست كرده بود براى شما فرستاديم .
كار و هدف پيامبر آنست كه آيات نازل شده ما را بر شما مىخواند و شما را از ناپاكيهاى ظاهرى و باطنى از قبيل شرك ، كفر ، حسد ، كينه ، بخل ، شراب - خوارى زنا و غيره پاك مىكند و احكام و اخلاق را تعليم مىدهد و چيزهايى كه تا كنون ندانستهايد به شما ياد مىدهد ، اين است هدف رسالت آرى هدف رسالت در اول تربيت انسان است و انسان تربيت يافته ، سرچشمهء همهء تكاملهاست .
152 -
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُوا لِي وَ لا تَكْفُرُونِ
.
با در نظر گرفتن « فاء نتيجه » معنى آيه چنين مىشود : حالا كه با تحويل قبله و ارسال پيامبر روشن شد كه مورد الطاف من هستيد پس مرا ياد كنيد تا من نيز شما را ياد كنم و در مقابل نعمت من سپاسگزار باشيد « تا نعمت خويش را افزون كنم » و كفران نعمت نكنيد كه « عذاب من سخت است » سورهء ابراهيم / 7 .
در زمينه ياد كردن و نسيان خدا چنين آمده :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
و
نَسُوا اللَّهَ فَنَسِيَهُمْ
توبه / 67 در نتيجه ، هر كه خدا را ياد كند خدا او را ياد خواهد كرد ، هر كه خدا را فراموش كند خدا او را فراموش خواهد نمود ، اثر اولى سعادت و اثر دومى شقاوت است . در اين باره ، ياد و نسيان بنده نسبت به ياد و نسيان خدا عليت دارد ، ياد واقعى خدا آنست كه انسان پيوسته در نظر داشته باشد : خدا به او محيط و در هر حال حاضر و ناظر او است و براى زندگى او قوانينى فرستاده لازم است در هر كار و هر وقت رضاى او را در نظر بگيرد چنان كه فرموده :