رو بر ميگردانى و به تو برخورد مىكند كه پيغمبر او را بر تو مقدم دارد .
[ سوره عبس ( 80 ) : آيات 11 تا 12 ]
كَلاَّ إِنَّها تَذْكِرَةٌ ( 11 ) فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ ( 12 )
هرگز چنين نكن محققا اين آيات قرآنى تذكره و موعظه و پند و اندرز است پس كسى كه بخواهد متذكر مىشود و پند ميگيرد و متعظ مىشود .
كَلَّا
يعنى نبايد چنين كنيد مؤمن را بايد محترم داشت :
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ
حجرات آيهء 10 ،
المؤمن اخ المؤمن
حقوق مؤمن بر مؤمن بسيار است كه ميفرمايد :
للمؤمن على اخيه المؤمن ثلاثون حقا لا برائة له الا بالاداء او العفو
مؤمن نزد خدا و رسول و ائمه هدى بسيار محترم است ، اخوت دينى اهميتش از اخوت نسبى زيادتر است .
إِنَّها تَذْكِرَةٌ
ضمير انها آيات شريفه است كه از اول سوره بيان فرموده ، و نزول اين آيات براى تذكر بندگان است كه با مؤمن بايد چه نحوه رفتار كرد خواه غنى باشد يا فقير ، بصير باشد يا اعمى ، صحيح يا مريض ، خويش يا غريبه ، شهرى يا دهاتى ، عرب يا عجم هر كه هست و هر چه هست .
فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ
قلوبى كه قابليت هدايت داشته باشند و موانعى جلوگير آنها نباشد متذكر ميشوند و پند ميگيرند ، اما قلوب قاسيه كه به كلى از قابليت افتاده مثل هستهء گنديده و دانه فاسد شده كه ديگر قابل اينكه سبز شود و دانه و ميوه دهد يا موانع جلوگير است مثل حب جاه و هواهاى نفسانى و شياطين انسى و جنى و كبر و نخوت و بغض و عداوت و سياهى قلب و مفاسد ديگر ابدا متذكر نميشود و اثر بر آيات شريفه قرآن بار نميكند با اينكه قرآن مجيد :
[ سوره عبس ( 80 ) : آيات 13 تا 16 ]
فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ ( 13 ) مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ ( 14 ) بِأَيْدِي سَفَرَةٍ ( 15 ) كِرامٍ بَرَرَةٍ ( 16 )
در صحائف محترمه بوده بمقام رفيع پاك و پاكيزه بدستهاى سفراء الهى كه محترم و نيكوكار بودند .
فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ
لوح محفوظ چنانچه ميفرمايد :
بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ
بروج آيهء 21 و 22 . و ممكن است مراد صحف انبياء سلف يا در دست