اى كسانى كه ايمان آوردهايد مسخره و استهزا نكنيد قومى قوم ديگرى را و نه زنهايى زنهاى ديگرى را بسا آن قوم بهتر باشند از آن قومى را كه مسخره مىكنند و آن نساء بهتر باشند از آن زنها و يكديگر را عيب نگذاريد و بلقبهاى بد و صفات سوء يكديگر را نخوانيد و صدا نزنيد بد است اسم بد بعد از ايمان ، و كسى كه توبه نكند از اين سخريه و عيبگويى و صفات بد پس آنها به خود ظلم كردهاند .
گفتند : صفيه زوجهء حضرت رسول خدمت حضرت شكايت كرد و گريه ميكرد كه عايشه و حفصه به من ميگويند يهوديه بنت يهوديين ، حضرت فرمود : بگو به آنها كه پدر من هارون است و عم من موسى است و زوج من رسول اللَّه است اين آيه نازل شد و اين يكى از مصاديق است مؤمن و مؤمنه را بايد احترام گذاشت لاجل ايمانش جايى كه خداوند در بسيارى از آيات شريفه وصف مؤمنين را ميفرمايد : بصفات خوب و محترم ميدارد ، و همچنين پيغمبر اكرم و ائمهء طاهرين چه اندازه اوصاف شيعه را بيان ميفرمايند : البته ديگران بايد آنها را به خوبى ياد كنند و به خوبى صدا زنند بالاخص هم مسلك و هم عقيده خود را لذا ميفرمايد .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ
مسخره سخريهء و استهزاء است به زبان ما مىگوييم كلمات زشت كه موجب مضحكهء ديگران شود ، يا نواى او را بياورد كه تقليدش ميگويند مثل او راه رود يا مثل او صحبت كند يا مثل او رفتار نمايد كه بسا موجب كفر مىشود و واجب قتل مىشود چنانچه متوكل دستور داد كه تقليد صديقهء طاهره را درآورند و او مضحكه كند كه پسرش طاقت نياورد و نوشت بعنوان گمنامى بر حضرت هادى ، حضرت فرمود : واجب القتل است و لو موجب شود بكوتاهى عمر آن پسر .
عَسى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ عَسى أَنْ يَكُنَّ خَيْراً مِنْهُنَّ
حتى دارد اگر اشخاص مبتلا را ديديد شكر كنيد كه شما مبتلا نشدهايد لكن به نحوى كه او متوجه نشود .
وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ
يعنى يكديگر را باسماء زشت نخوانيد كه ميفرمايد :