محيى و مميت و رازق و معطى .
الْواحِدُ
يكى است ، از امير المؤمنين سؤال كردند از معنى واحد فرمود چهار معنى دارد و دو معنى كفر و باطل است واحد بمعنى وحدت عدديه كه در شمار آيد يك دو و سه چنانچه نصارى گفتند اب ابن ، روح القدس و وحدت نوعيه و جنسيه كه يك فرد از نوع و جنس باشد و دو معنى صحيح است وحدت ذاتيه مثل و مانند و عديل و شبيه ندارد و وحدت حقيقيه اجزاء جسميهء خارجيه و ذهنيه نوع و فصل ، و وهميه وجود و ماهيت ندارد صرف الوجود و بحت الوجود است صفات عارضه ندارد .
الْقَهَّارُ
بر هر چيزى قادر است و احاطهء قيوميه دارد و هيچ امرى از تحت قدرت او خارج نيست .
[ سوره ص ( 38 ) : آيه 66 ]
رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُمَا الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ ( 66 )
پروردگار آسمانها و زمين و آنچه بين ايندو است خداوند عزيز آمرزنده است .
رَبُّ السَّماواتِ
اطلاق رب دلالتش بيش از اطلاق خالق است زيرا معنى خلق اينكه از كتم عدم بعرصهء وجود آوردن است نيست راهست كردن و رب بمعنى تربيت و نگهدارى و رشد و ترقى و نظم و ترتيب است هم علت موجده و هم علت مبقيه است خداوند اين عوالم بالا را و اين كرات جويه را بچه نحوى به حركت و سير انداخته با چه نحو منظمى كه خردلى تندتر يا سبكتر يا وقوف ندارند هر كدام از مدار خود خردلى خارج نميشوند .
وَ الْأَرْضِ
اين كرهء زمين با اين ثقالت روى آب مثل كشتى