عذابى و ثوابى نيست معاد يعنى چه زنده شدن بعد از پوسيده شدن دروغ صرف است . دوم اينكه ما همين شرك و عبادت اصنام را احق ميدانيم و بمثوبات نايل ميشويم و عذاب بر مخالفين ما است اينهم ظاهر معناى اول است .
(
فَكَذَّبُوهُ )
پس از اين جمله كلمات خلاصه آنكه تكذيب كردند هود را .
(
فَأَهْلَكْناهُمْ )
هلاكت عاد بباد شد . چنانچه ميفرمايد
وَ أَمَّا عادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عاتِيَةٍ سَخَّرَها عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيالٍ وَ ثَمانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُوماً فَتَرَى الْقَوْمَ فِيها صَرْعى كَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ خاوِيَةٍ فَهَلْ تَرى لَهُمْ مِنْ باقِيَةٍ
( الحاقه آيه 6 و 7 و 8 ) .
(
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ )
گذشت تفسير آن .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 141 ]
كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ ( 141 )
تكذيب كردند ثمود - قوم حضرت صالح - پيغمبران را .
ثمود نام شخصى است : ثمود بن عاشر بن ارم بن سام بن نوح و اولاد و احفاد او را بنام او ناميدند و قبيله سنگين شدند و حضرت صالح هم از اين قبيله بود و زمين آنها نزديك تبوك بود و لسان آنها عربى اولى بود و لفظ ثمود اطلاقاتى دارد بسا منصرف مىشود و بسا غير منصرف اگر اطلاق برحى يا وادى شد منصرف است و اگر بر قبيله يا ارض شد غير منصرف است .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 142 ]
إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صالِحٌ أَ لا تَتَّقُونَ ( 142 )
زمانى كه فرمود از براى آنها برادر آنها حضرت صالح آيا متقى نميشويد ؟
شرح دعوت حضرت صالح را ما در جلد پنجم صفحه 365 الى 373 در 8 صفحه در ذيل آيه 73 الى آيه 80 در سوره اعراف و در جلد هفتم صفحه 76 الى 84 در ذيل آيه 61 الى 68 در سوره هود بيان كردهايم مراجعه فرمائيد و حديث مفصلى كه از كافى كلينى مسندا از ابى حمزه ثمالى از حضرت باقر ( ع ) كه فرمود : حضرت رسول ( ص ) پرسيدند از جبرئيل كه چه نحو بوده هلاكت ثمود و قوم صالح ؟ جبرئيل بيان كرد كه خلاصه آن را ما در اين دو مجلد تذكر دادهايم .