عذاب نازل مىشود و تمام هلاك ميشويد .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 136 تا 140 ]
قالُوا سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ ( 136 ) إِنْ هذا إِلاَّ خُلُقُ الْأَوَّلِينَ ( 137 ) وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ( 138 ) فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْناهُمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ( 139 ) وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ( 140 )
گفتند عاد به حضرت هود : مساويست بر ما چه تو موعظه بكنى يا نبوده باشى از موعظه كنندگان يعنى فرقى نميكند كلام تو هيچگونه تأثيرى در ما ندارد . اين دعوى رسالت تبليغ بى سابقه نيست قبلا يك عده ميآمدند و اين نوع دعوت ميكردند تمام دروغ محض است و ما هرگز معذب نخواهيم شد قيامتى نيست و ما برنميگرديم پس تكذيب كردند هود را پس ما هلاك كرديم آنها را محققا اين اهلاك عاد هر آينه آيت و دليل است براى مشركين و كفار كه در اثر تكذيب رسالت و انكار معاد به عذاب الهى هلاك خواهند شد .
(
قالُوا سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ )
وعظ و ارشاد متقابلين هستند ارشاد امر باموريست كه باعث سعادت و رشد طرف مىشود مثل امر به توحيد و تصديق انبياء و اعتقاد به مثوبات دنيوى و اخروى و مشى بر صراط مستقيم و اطاعت فرامين الهى و دستورات دينى و اطاعت انبياء و اوصياء و علماء و بالجمله عقايد حقه و اخلاق فاضله و اعمال حسنه و وعظ نهى از شرك و كفر و ضلالت و عقائد باطله و اخلاق رذيله و اعمال سيئه . گفتند بحضرتش كه كلام تو و مواعظ تو به قدر خردلى در ما تأثير ندارد چه موعظه بكنى و چه نكنى بى جهت خود را به زحمت نينداز .
(
إِنْ هذا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ )
اين را دو نحوه تفسير كردند : يكى اين دعوى رسالت و امر بتوحيد ، سابقين هم آمدند و از اين دروغها گفتند و گفتند ما رسوليم و امر به توحيد كردند و كسى گوش به حرف آنها نداد .
تفسير دوم : اين شرك و عبادت آلهه دين آبائى و اجدادى ماست دست از او برنميداريم ولى ظاهر همان تفسير اول است .
(
وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ )
اين جمله را هم ميتوان دو نحو تفسير كرد : يكى اينكه قيامتى و