در راه خدا پس خداوند عوض مىدهد او را و او بهترين روزى دهندگان است .
سؤال : اين جمله
قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ يَقْدِرُ لَهُ
در دو آيهء قبل ذكر شده وجه تكرارش چيست ؟
جواب : در آيهء قبل خطاب به مترفين كفار و مشركين و ارباب ضلالت بود كه مغرور نشوند به اين كه مال و دولت باعث شرافت آنها است و ضيق و فقر باعث خفت و ذلت است ، و اين - آيه خطاب به مؤمنين است كه اغنيا به وظائف و تكاليف ماليهء خود رفتار كنند و نظر حقارت به فقراء و مؤمنين نكنند و آنها را عزيز و محترم بدانند و به آنها انفاق كنند و دستگيرى كنند و شاهد بر اين دعوى سه چيز است :
يكى كلمهء
« مِنْ عِبادِهِ »
كه در جملهء قبل نبود و عباد اللَّه مؤمنين هستند كه به وظائف عبوديت رفتار مىكنند ، و اما كفار و مشركين و ضالين خود را از تحت عبوديت حق خارج كردند و عبدهء اصنام و آلههء خود شدند .
ديگر كلمهء « له » كه برگشت به « من » مىكند كه فقراء مؤمنين باشند .
سيم . جملهء بعد كه مىفرمايد :
وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ
.
سؤال : بسيارى از موارد است كه انفاق مىكنند و خداوند عوض نمىدهد و جاى او نمىگذارد .
جواب : همين اشكال را خدمت ائمه كردند و آنها جواب دادند به اين كه بر وجه مشروع نبوده .
توضيح اينكه : اولا - انفاق بايد از ممر حلال دست آمده باشد از حرام و شبهه نفس انفاقش معصيت است ، و ثانيا بايد قصد قربت و خلوص باشد به قصد ريا يا بعض مقاصد دنيوى نباشد ، و ثالثا بايد به مصرف مقرر در محل خود انفاق كند ، به غير اين طريق نتيجه ندارد .
[ سوره سبإ ( 34 ) : آيه 40 ]
وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلائِكَةِ أَ هؤُلاءِ إِيَّاكُمْ كانُوا يَعْبُدُونَ ( 40 )
و روزى كه محشور مىكند آنها را بالتمام جميعا پس مىگويد براى ملائكه آيا اين مشركين شما را بودند عبادت مىكردند .