وَ أَرْضاً لَمْ تَطَؤُها
مثل اراضى عراق و شامات ، اراضى روم و فرس اراضى عجم و ايران
وَ كانَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيراً
بلكه خداوند چيزى را بى مالك قرار نداده حتى مثل بيابانها و كوهها و معادن و درياها كه دارد
« الارض كلها للامام »
غاية الامر براى مؤمنين مباح فرموده و بر غير آنها غصب است و لو به حكم ظاهر شرع مالك باشند بشرائط مقرره در فقه .
[ سوره الأحزاب ( 33 ) : آيات 28 تا 29 ]
يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْواجِكَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها فَتَعالَيْنَ أُمَتِّعْكُنَّ وَ أُسَرِّحْكُنَّ سَراحاً جَمِيلاً ( 28 ) وَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الدَّارَ الْآخِرَةَ فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِناتِ مِنْكُنَّ أَجْراً عَظِيماً ( 29 )
اى نبى محترم بفرما بزوجات خود اگر هستند كه طالب حيات دنيا و زينتهاى اويند پس بيايند من به آنها مهر و زياده مىدهم و آنها را رها ميكنم و طلاق مىدهم و اگر هستند كه خدا و رسول او را و دار آخرت را طالب هستند پس خداوند مهيا فرموده براى ، نيكوكاران از آنها اجر عظيمى .
توضيح اين آيه شريفه موقوف بر ذكر چند امر است : امر اول اينكه حضرت رسالت نظر به اينكه در امور معاش و زندگانى بسيار قناعت ميفرمود حتى فرمود
« انا فقير احب الفقراء »
حتى بسا ميشد كه چند روز صائم بود بعض اين زوجات حضرت مثل نوع زنها مايل به زخارف دنيوى بودند و كلمات غير مناسبى ميگفتند و باعث حزن حضرت ميشدند اين آيه نازل شد .
يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْواجِكَ
كه اگر طالب دنيا و زينتهاى او هستيد .
إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها
بيائيد من شما را بمال دنيا متمتع ميكنم و رها ميكنم امر دوم اختلاف مفسرين در اينكه اين تخيير فقط براى زوجات نبى است يا بر ديگران هم هست لكن اين اختلاف محل ندارد نه زوجات نبى اختيار دارند در طلاق و رهايى و نه غير آنها
« الطلاق بيد من اخذ بالساق »
بلكه حضرت ميفرمايد به آنها كه اگر بخواهيد