[ سوره لقمان ( 31 ) : آيه 31 ]
أَ لَمْ تَرَ أَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِنِعْمَتِ اللَّهِ لِيُرِيَكُمْ مِنْ آياتِهِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ( 31 )
آيا نميبينى اينكه كشتيها در جريان ميافتد در روى دريا به نعمت الهى براى اينكه بشما نشان دهد از آيات خود محققا در اين تفضل هر آينه آيات و دلالاتيست براى هر كس كه بسيار صبر دارد و بسيار شكرگزار است .
يكى از قدرتهاى الهى اينست كه آب با اينكه در كمال لينت هست اشياء مجوفه را روى خود نگهميدارد و فرو نميبرد بالاخص چوب را كه كشتيهاى با عظمت را روى خود نگهميدارد با اينكه امتعه و اشخاص در او بسيار است و خداوند رياح را ميفرستد كه اين كشتيها را از بندرى به بندر ديگر جريان ميدهد و اين يك نعمت بزرگيست كه خدا به بندگانش تفضل فرموده و در اين ، سير و حركت عجايب مخلوقات دريايى را مشاهده ميكنند و خود را به مقصود و منظور خود ميرسانند و استفادات زياد ميكنند و منافع زيادى بدست ميآورند و از فوائد مملكتى و صقعى بمملكت ديگر و صقع ديگر ميرسانند لذا ميفرمايد :
أَ لَمْ تَرَ أَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِنِعْمَتِ اللَّهِ
لكن كيست قدر دان اين نعمت باشد و اين امور را مستند بطبيعت نداند .
لِيُرِيَكُمْ مِنْ آياتِهِ
از ارتباط ممالك به يكديگر و ببلاد بعيده كه طريق خشكى ندارد ، آشنا شدن .
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ
انسان در دنيا بين اصبعى الرحمن است يك روز مبتلى و يك روز متنعم ، بلاء و نعمت مقرون يكديگرند و هر دو موافق حكمت و مصلحت است شخص مؤمن بايد در بلا صبر كند و در نعمت شكرگزار باشد و مكرر بيان شده كه صبر سه قسم است : صبر در بليات و مصائب ، صبر بر مشاق عبادات ، صبر بر ترك شهوات نفسانيه و گفتيم حديثى را كه فرمود
« الصبر من الايمان بمنزلة الرأس من الجسد فمن لا صبر له لا ايمان له »
و نيز گفتيم كه شكر هم مراتبى دارد : اولا بداند اين نعمت از جانب خدا است ، و ثانيا از راه تفضل است نه استحقاق ، و ثالثا صرف كند در آنچه منظور حق است ، و رابعا در مقابل آن عملى انجام دهد كه