أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ
آيات الهى ، انبياء ، ائمه اطهار و علماء اعلام ، آيات قرآنى ، معجزات انبياء ، دستورات الهى است كه تمام اينها را تكذيب كردند آنها را ساحر و معجزات آنها را سحر و دستورات آنها را كذب دانستند و اين جمله بيان « اساوءا السوأى » است و به اين تكذيب قناعت نكردند ، بلكه :
وَ كانُوا بِها يَسْتَهْزِؤُنَ
انبياء را مسخره مىكردند ، استهزاء مىكردند تقليد آنها را در مىآوردند و آنها را ديوانه و جن زده و جاهل و سفيه مىگفتند .
[ سوره الروم ( 30 ) : آيه 11 ]
اللَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ( 11 )
خداوند متعال ابداء فرمود تمام مخلوقات امكانيه را ، پس از آن برمىگرداند آنها را به كتم عدم ، پس از آن دو مرتبه بسوى او برمىگرديد .
مسئله : گفتگويى است بين حكماء و شرع مطهر ، حكماء عالم را قديم مىدانند به گمان اينكه معلول علت است و انفكاك معلول از علت محال است و غافل از اينكه اين سلب قدرت و علم مىكند چون علت قدرت بر ترك معلول ندارد و از روى علم نيست بلكه امر قهرى است بوجود علت معلول قهرا موجود مىشود و مفاسد ديگر ، لكن شرع خداوند را علت فاعلى مىداند و شرائط ديگر هم لازم مصلحت در ايجاد باشد قابليت محل ميخواهد ، مانعى در بين نباشد ، لذا عالم حادث است و مسبوق به عدم ، و قديم منحصر است به ذات - مقدس او . لذا مىفرمايد :
اللَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ
ابتداء دارد مسبوق به عدم بوده ايجاد مىفرمايد :
ثُمَّ يُعِيدُهُ
همين نحوى كه قدرت بر ايجاد دارد ، قدرت بر اعدام هم دارد قدرت بر ابقاء هم دارد .
ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
در قيامت برمىگرديد و زنده مىشويد و از شما بازپرسى مىكنند و به جزاء اعمال خود مىرسيد .
[ سوره الروم ( 30 ) : آيه 12 ]
وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ ( 12 )
و روزى كه قيامت قيام مىكند مأيوس