و اما خاصش نسبت بمؤمنين هر چه ايمان آنها قوى گردد ، هر چه تقواى آنها بيشتر گردد هر چه عبادات آنها خالصتر گردد اسباب بهتر و بالاتر بر آنها فراهم ميفرمايد و ميل و رغبت آنها زيادتر مىشود كه معناى توفيق است و بالعكس اهل معاصى هر چه بيشتر معصيت كنند از خدا دور تر مىشوند و به شيطان نزديكتر و اسباب معاصى زيادتر بر آنها فراهم مىشود كه معناى خذلان است لذا ميفرمايد :
(
وَ لكِنَّ اللَّهَ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ
) كه همان توفيق است ، حتى در خبر دارد كه بنده اگر يك قدم رو به خدا رود خداوند ده قدم رو به او مىآيد يعنى قرب و منزلت پيدا مىكند .
(
وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
) عالم به آنچه مىگوئيد و به آنچه در قلب و باطن داريد و آنچه عمل ميكنيد .
[ سوره النور ( 24 ) : آيه 22 ]
وَ لا يَأْتَلِ أُولُوا الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَ السَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبى وَ الْمَساكِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 22 )
و قسم نخورند صاحبان فضل و سعهء اغنياء ، از شما مؤمنين بايد عطا كنند يعنى بدهند به صاحبان قرابت و فقراء و مهاجرين در سبيل اللَّه و بايد عفو كنند و گذشت كنند .
آيا دوست نمىداريد اينكه بيامرزد خداوند براى شما و حال آنكه خداوند آمرزنده و رحيم است .
(
وَ لا يَأْتَلِ
) يعنى قسم ياد نكنند كه بذل نكنند كسانى كه دارايى دارند كه به آنها