[ سوره الحج ( 22 ) : آيه 15 ]
مَنْ كانَ يَظُنُّ أَنْ لَنْ يَنْصُرَهُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّماءِ ثُمَّ لْيَقْطَعْ فَلْيَنْظُرْ هَلْ يُذْهِبَنَّ كَيْدُهُ ما يَغِيظُ ( 15 )
اين آيه شريفه را دو نحوه تفسير كردند .
نحوهء اولى : اينكه ضمير لن ينصره به حضرت رسول برگردد بنا بر اين معنى اين مىشود كسى كه گمان مىكند كه خداوند رسول خود را يارى نمىكند در دنيا و آخرت پس خود را به ريسمان و طنابى ببندد به طرف بالا مثل دار و به گردن خود بيندازد پس نظر كند كه آيا آنچه غيظ كرده به كيد و حيله خود بر طرف مىشود . اشاره به اين كه هر چه كند و حيله كند و غيظ و غضب كند حتّى از غيظ خود را هلاك كند جلوگيرى از نصرت الهى برسول محترم خود نمىتواند كند ، و بر طبق اين معنى حديثى در برهان كه : از حضرت كاظم عليه السلام از پدرش حضرت باقر نقل كرد كه پيغمبر روزى فرمودند : كه خداوند به من وعده نصرت داد به ملائكه و به على كسانى كه با امير المؤمنين عداوت داشتند غيظ كردند و در مقام حيله بر آمدند كه چرا اختصاص به على داده ؟ - اين آيه نازل شد .
و امّا نحوهء ثانيه : اين كه ضمير راجع به من باشد . پس معنى اين مىشود كسى كه گمان كند كه خداوند او را يارى نمىكند نه در دنيا و نه در آخرت و مأيوس از رحمت حقّ باشد و در مقام حيله و كيد باشد كه به وسائل و اسباب ديگرى بتواند كارى بكند اگر به آسمان هم برود وسيله و سببى جز در خانهء خدا ندارد . و بر طبق اين معنى حديثى در تفسير علىّ بن ابراهيم تفسير شده ، و لكن آنچه به نظر مىرسد و اللَّه العالم اين كه آيه اشاره بمشركين و كفّار است