كردند در ميان آتش .
(
وَ انْصُرُوا آلِهَتَكُمْ
) : حماقت آنها تا چه پايه بود . نصرت آلهه به اين است نگذارند آسيبى به آنها برسد و امّا پس از بين رفتن آنها انتقام است نه نصرت .
(
إِنْ كُنْتُمْ فاعِلِينَ
) : و البتّه اين عمل مدّتها طول كشيد تا انجام گرفت و از براى نمرود مكان مرتفعى تأسيس شد كه تماشا كند چه نحوه ابراهيم را مىسوزانند ، ملائكه به خروش آمدند ملك باد آمد آتش را در نمروديان بريزد ، ملك آب آمد خاموش كند ، جبرئيل آمد . فرمود : به شما حاجت ندارم گفت :
به آنكه حاجت دارى بگو . گفت : « علمه بحالى حسبى من سؤالى » اين كلام مفادش اين نيست كه حاجت خود را از خدا سؤال نكند . زيرا حوائج زيادى ابراهيم از خدا تمنّا كرد مثل موقعى كه به مقام امامت رسيد عرض كرد :
« وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي »
بقره آيهء 118 . و موقعى كه اسماعيل را در مكّه جنب كعبه گذاشت عرض كرد :
« فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ »
و نيز عرض كرد :
« رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاةِ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي رَبَّنا وَ تَقَبَّلْ دُعاءِ »
ابراهيم آيهء 40 و 42 ، بلكه مقام تسليم است كه اگر صلاح ميداند بسوزم من هم كمال تسليم را دارم .
[ سوره الأنبياء ( 21 ) : آيه 69 ]
قُلْنا يا نارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاماً عَلى إِبْراهِيمَ ( 69 )
گفتيم خطاب به آتش كه : اى آتش باش سرد و سلامت بر ابراهيم .
بعضى گفتند : يا نار بمعنى جعل است يعنى جعلنا النار بردا و سلاما مثل
« كُونُوا قِرَدَةً »
در أصحاب سبت يعنى جعلناهم قردة زيرا آتش قابل خطاب نيست لكن مكرّر گفتهايم و آيات شريفه ناطق است به اين كه تمام موجودات داراى عقل و شعور و معرفت هستند :
« إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ