(
يَوْمَئِذٍ يَتَّبِعُونَ الدَّاعِيَ
) قهرا و اجبارا متابعت و در عقب اين دعوى مىروند .
(
لا عِوَجَ لَهُ
) از طرف ديگرى نميتوانند سير كنند .
(
وَ خَشَعَتِ الْأَصْواتُ
) صداها خاضع و خاشع مىشود .
(
لِلرَّحْمنِ
) در پيشگاه خداوند رحمن .
(
فَلا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْساً
) گفتند همس صداى قدم است آن هم مثل صداى پاى شتر ، در برهان حديث مفصلى بسه سند از تفسير على بن ابراهيم و از امالى شيخ طوسى و از امالى شيخ مفيد از حضرت باقر عليه السلام روايت كرده كه خلاصه مفادش اينست كه فرداى قيامت خداوند جمع ميفرمايد : تمام ناس را در صعيد واحد پس توقف مىكنند پنجاه سال و عرق شديدى مىكنند و نفسها تنگ مىشود و اينست قول تعالى :
(
وَ خَشَعَتِ الْأَصْواتُ لِلرَّحْمنِ فَلا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْساً
) پس آن ندا ميرسد كجا است امّى بندگان ؟ ميگويند : اسمش چيست ؟ خطاب ميرسد كجا است نبىّ رحمة محمّد بن عبد اللَّه صلّى اللَّه عليه و سلم حضرت ميرود تا سر حوض كه طولش ما بين ايله و صنعا است پس صاحب شما را ندا ميدهند ، امير المؤمنين عليه السلام او هم ملحق به حضرت رسالت مىشود ، سپس ساير ناس را ندا مىدهند بعض آنها را ميگذارند بروند نزد حوض و برخى را جلوگيرى ميكنند حضرت براى دوستان ما كه جلوگيرى شدند گريه مىكند خداوند آنها را به حضرت ميبخشد الى آخر حديث .
[ سوره طه ( 20 ) : آيه 109 ]
يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلاَّ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلاً ( 109 )
روز قيامت نفع نمىبخشد شفاعت احدى در حق احدى مگر كسانى كه خداوند رحمن اجازه و اذن دهد شفعاء روز قيامت را در حق او و راضى باشد براى او قول و گفتار را .