بين مفسرين اختلاف شديديست و بين حكماء و متكلمين نيز اختلافست و تحقيق كلام اينكه براى روح اطلاقاتيست روح جمادى نباتى حيوانى انسانى جبرئيل ملك مقرب در قرآن ميفرمايد در حق قرآن مجيد
وَ إِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ
شعراء آيه 192 و نيز ميفرمايد
يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَلائِكَةُ صَفًّا
نبأ آيه 38 و ميفرمايد
تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ
قدر آيهء 4 و مراد از روح در اين آيه همان روح انسانيست و آن مجرد از ماده است و تعلقش به بدن تعلق تدبيريست و پس از زوال روح حيوانى كه بخار است تعلقش قطع مىشود و در قبر همين روح تعلق ميگيرد بدون روح حيوانى و پرسش و سؤال مىشود از او ، و چون كسانى كه سؤال كردند درك معانى مجرد را نمىكنند لذا جواب اينها
قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي
است حتى يكى از اساتيد ما كه از علم جفر بى بهره نبود گفت از علم جفر سؤال كردم جواب آمد الروح من امر ربى و لذا مجرد را عالم امر ميگويند و حقيقة آنها بدست نمىآيد و جز خالق آنها خبر ندارد لذا ميفرمايد :
وَ ما أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا
چون انسان هر چه علمش بالا رود از محسوسات تجاوز نمىكند و مجرد قابل حس نيست نه بحواس ظاهريه و نه بحواس باطنيه فقط تصديق اجمالى مىكند بوجود روح چنانچه بذات مقدس ربوبي در مقام غيب الغيوبى ممكن نميتواند پى برد حتى در و هم .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيه 86 ]
وَ لَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ بِهِ عَلَيْنا وَكِيلاً ( 86 )
و هر آينه اگر بخواهيم هر آينه ميبريم و اخذ ميكنيم به آن چه وحى فرستاديم بسوى تو پس از اخذ نمييابى بارجاع آن بر ما وكيلى كه عهدهدار باشد ، خداوند همان نحوى كه قدرت بر اعطاء دارد و بر اتيان همين نحو قدرت بر اخذ و اذهاب هم دارد هر ممكنى وجود و عدمش ابقاء و افناءاش در جنب قدرت حق مساويست بلكه خلقت مورچه و ايجاد عرش اعظم يكسانست لذا ميفرمايد :