وَ خُلِقَ الْإِنْسانُ ضَعِيفاً
نساء آيه 32 و مع ذلك حتى بر انبياء و ائمه عليهم السّلام تكبر مىكند حتى بر خداوند متعال زير بار فرمايشات او نميرود حتى دعوى خدايى مىكند مثل نمرود شدّاد فرعون و امثال آنها حتى باب كه گفت ( انا اللَّه الذى آمن به البقالون ) الى آخر مزخرفاته حتى گفت ( اول من آمن بى محمّد ثم على ) .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيه 38 ]
كُلُّ ذلِكَ كانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهاً ( 38 )
تمام اينها مىباشد بدى و خباثت و ضررش در پيشگاه الهى مذموم و ناخوش در اين آيه چند جمله متذكر ميشويم يكى قاعدهئيست نزد حكماء و علماء اعلام ( كلّما حكم به العقل حكم به الشرع و كلّما حكم به الشرع حكم به العقل ) و چون اين امور نزد عقل بسيار مذموم است لذا شرعا هم حرام است .
جمله ثانيه اينكه كراهة نزد خدا مقابل اراده است و از صفات ذاتيه است و مرجعش بعلم است چنانچه مكرّر گفتهايم كه حكمت علم بمصالح و مفاسد است و اراده علم بصلاح فعل است زيرا هر فعلى كه داراى مصلحت باشد آن فعل صلاح است و كراهت علم بفساد است هر فعلى كه داراى مفسده باشد آن فاسد است و خداوند علم بفساد آن دارد چون داراى مفسده است .
جمله ثالثه امور مذكوره در آيات سابقه از شرك باللّه و بى احترامى بوالدين و تبذير مال و بخل و اسراف و قتل اولاد و نزديك زنا رفتن و قتل نفس محترمه و اكل مال يتيم و خلف وعد و كم فروشى و متابعت ظنّ و شك بدون علم و تكبّر تماما عقلا مذموم و شرعا حرام لذا ميفرمايد (
كُلُّ ذلِكَ )
تمام اين مذكورات (
كانَ سَيِّئُهُ )
بدى و خباثت و مضار دنيوى و اخروى آنها (
عِنْدَ رَبِّكَ )
در علم الهى و در پيشگاه ربوبى (
مَكْرُوهاً )
داراى مفسده است و نبايد از انسان صادر شود چون فاسد است .
مسئله فرق بين حكم عقل و شرع اينست كه عقل فقط مذموم ميدارد و گفتند بزرگان الانسان يستسهل الذم في قضاء الوتر يعنى چيزى نميگيرد در رسيد به مقصود