ريطه بنت كعب بن سعد ابن تيم بن كعب بن لوى ابن غالب و جوارى داشت از صبح تا شام از شعر و پشم غزل ميكرد بسيار محكم پس از آن تمام آنها را از هم ميپاشيد كه دليل بر حماقت او بود و نظير آن در اطفال بسيار مشاهده شد به زحمت زيادى باغچه درست ميكنند و درختكارى و آبيارى مىكنند تا شام موقعى كه فارغ ميشوند از بازى يك پا ميزنند و تمام آنها را خراب مىكنند يا خانه يا حمام ميسازند سپس منهدم مىكنند بلكه بسيارى از اهل دنيا چه عماراتى محكم بنا مىكنند سپس مى گويند دمده شده خراب مىكنند و طرز ديگر كه مد روز باشد بنا مىكنند لذا ميفرمايد
وَ لا تَكُونُوا
نباشيد شما ( كالتى ) مثل آن زن كه ريطه بود از قريش (
نَقَضَتْ غَزْلَها )
كه بافتههاى خود را نقض ميكرد (
مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ )
شما هم ولايت على عليه السّلام را كه خدا و رسول چه اندازه محكم كردند چه در آيات شريفه و چه در اخبار متواتره بلكه ادله عقليه كه هيچ امرى در دين محكمتر از اين نيست كه مثل علامه كتاب الفين و مير حامد حسين هندى عبقات و امينى در الغدير و غير اينها از بزرگان علماء نوشتهاند نقض كنيد ( انكاثا ) كه از هم ميپاشيد شما هم آيات و اخبار را تأويلات بارده كنيد و عقب سر اندازيد
تَتَّخِذُونَ أَيْمانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ
از اين جمله استفاده مىشود كه از اول بيعت آنها و عهد و يمين آنها از روى مكر و حيله و خدعه بوده چنانچه در عقبه قصد قتل رسول اللَّه كردند و در سقيفه بنى ساعده كردند آنچه كردند (
أَنْ تَكُونَ أُمَّةٌ هِيَ أَرْبى مِنْ أُمَّةٍ )
آيا گروهى مثل بنى تيم و بنى عدى و بنى اميه و بنى عباس بهتر از خاندان نبوت و اهل بيت عصمت و طهارت و ائمه راشدين بودند كه هر فسادى در عالم اسلامى پيدا شد در اثر همان نقض عهد و پيمان بود كه گفتند يك نفر از علماء سنّى كه در باطن شيعه بود در شام منبر رفت و جمعيت زيادى هم پاى منبر او حاضر شدند گفت حسين پسر فاطمه را كه كشت گفتند شمر گفت الا فالعنوه لعن كردند سپس گفت شمر بامر كه حسين را كشت گفتند پسر سعد گفت ( الا فالعنوه ) لعن كردند گفت عمر سعد بامر كه بود گفتند پسر مرجانه گفت ( الا فالعنوه ) لعن كردند گفت ابن زياد را كه امر كرد گفتند يزيد