كفاره نذر است چنانچه مشهور گفتند و خالى از قوت نيست يا مثل كفاره يمين است چنانچه بعضى قائل شدند و احتياط در جمع است و در مورد آيه زوال ايمانست كه عهد ولايت باشد
وَ لا تَنْقُضُوا الْأَيْمانَ بَعْدَ تَوْكِيدِها
يمين شرعى احتياج به صيغه دارد و اللَّه باللَّه تاللَّه و كفاره يمين
إِطْعامُ عَشَرَةِ مَساكِينَ مِنْ أَوْسَطِ ما تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ ذلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمانِكُمْ
الاية مائده آيه 89
وَ قَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلًا
خود قرار داديد بر خود خداوند را كفيل بعضى گفتند حسيب يعنى حساب كارهاى شما را دارد يا نگهبان كه خلف عهد و يمين نكنيد
إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ
به تمام افعال شما علم الهى احاطه دارد .
[ سوره النحل ( 16 ) : آيه 92 ]
وَ لا تَكُونُوا كَالَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْكاثاً تَتَّخِذُونَ أَيْمانَكُمْ دَخَلاً بَيْنَكُمْ أَنْ تَكُونَ أُمَّةٌ هِيَ أَرْبى مِنْ أُمَّةٍ إِنَّما يَبْلُوكُمُ اللَّهُ بِهِ وَ لَيُبَيِّنَنَّ لَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ ما كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ ( 92 )
و نبوده باشيد در نقض عهد و قسمهاى خود مثل آن زنى كه غزل ميكرد به تمام قوة و پس از غزل نقض ميكرد غزل خود را و آنها را از هم ميپاشيد گرفتيد قسمهاى خود را مكر و حيله و خدعه در ميانه خود اينكه بوده باشد گروهى كه اكثر و زيادتر و بهتر باشد از گروه ديگر جز اين نيست كه خداوند شما را امتحان مىكند به او و هر آينه ظاهر ميفرمايد براى شما روز قيامت آنچه كه بوديد در او اختلاف ميكرديد و مخالفت ميكرديد .
( توضيح ) كلام طبق استفاده از اخبار منقوله از كافى و على ابن ابراهيم و عياشى از حضرت باقر و حضرت صادق عليهما السلام بلكه از نفس آيه شريفه اينكه اين آيات راجع بنقض بيعت امير المؤمنين است كه پس از رحلت حضرت رسالت
ارتد الناس بعد رسول اللَّه الا اربعة او خمسة
و خداوند در اين آيه مثل مىزند به آن زنى كه حمقاء بود در قريش نامش