بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ
و اين شرك بسيار مذموم و قبيح است مثلا كسى در دريا غرق شده باشد يا در ميان آتش بسوزد و فرياد زند و استغاثه كند كه يكى مرا نجات دهد شما برويد او را نجات دهيد و از آب و آتش بيرون آوريد پس از نجات و خلاصى بگويد شما كارى نكرديد من خودم خارج شدم و يا آب مرا بيرون انداخت يا باد مرا از آتش خارج كرد چه اندازه بشما بر مىخورد و مخصوصا امروز نوع افراد نعمى كه به آنها داده شده يا بلاهايى كه از آنها دفع شده مستند باسباب ظاهريه ميدانند و ابدا قدردانى و شكر گذارى از خدا نميكنند حتى اشخاصى كه به زبان اظهار ميكنند الهى شكر ولى قلب آنها متوجه باسباب است بلكه بعضى مقدسين استدلال هم ميكنند به اينكه
ابى اللَّه ان يجرى الاشياء الا باسبابها
و غافل از اين هستند كه اسباب مقهور اراده حق هستند و تأثير هم بدست او است و اين عين شرك است .
[ سوره النحل ( 16 ) : آيه 55 ]
لِيَكْفُرُوا بِما آتَيْناهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ( 55 )
چون مستند به غير ميدانند و مشرك ميشوند اثر آن كافر شدن به آنچه ما به آنها دادهايم پس اين چهار روز دنيا بهره بردارى كنيد پس زود باشد كه بدانيد كه عاقبت اين كفر و شرك چيست و بچه عذابى گرفتار خواهيد شد
لِيَكْفُرُوا بِما آتَيْناهُمْ
كفر اقسامى دارد كفر انكارى انكار وجود حق كند مثل طبيعى و دهرى و لا مذهب يا انكار نبوت يا ضروريات دين كفر جحودى كه يقين قلبى دارد ولى تصديق و اقرار نميكند
وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ
نمل آيه 14 .
كفر شاكى كه شك و ترديد در يكى از عقائد حقه داشته باشد حتى ظن به آن كافى نيست و كفر نعمت كه نعم الهى را استناد به غير خدا دهد كه در آيه شريفه
لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ
ابراهيم آيه 7 .
و اين جمله اين نحو كفر را دلالت دارد
فَتَمَتَّعُوا
تمتع بهره بردارى و التذاذ از امور موافق با طبع است فقط اين چهار روزه دنيا از خورد و مسكن و لبس و رياست ثروت