نَجَّيْنا هُوداً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ
كه از ميان قوم خارج شوند و گفتند آنها چهار هزار بودند و همين خروج آنها دليل است بر اينكه عذاب نازل مىشود امر اتفاقى نيست و خشم طبيعت كه امروز در السنه بعضى متداول است
بِرَحْمَةٍ مِنَّا
كه آنها را مورد رحمت خود قرار داديم .
وَ نَجَّيْناهُمْ
و آنها را نجات داديم
مِنْ عَذابٍ غَلِيظٍ
همان ريح صرصر است كه ميفرمايد
فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيَّامٍ نَحِساتٍ
فصلت آيه 15
إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ
قمر آيه 19 .
[ سوره هود ( 11 ) : آيه 59 ]
وَ تِلْكَ عادٌ جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ عَصَوْا رُسُلَهُ وَ اتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ ( 59 )
و اين قبيله و طائفه عاد انكار كردند بآيات پروردگار خود و عصيان و مخالفت كردند رسولان او را و متابعت كردند هر ظالم جابر عنود را
وَ تِلْكَ عادٌ
تعبير بتلك با اينكه عاد مذكر است باعتبار جماعت است و اينها فرقه فرقه بودند .
جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ
جحود انكار است با اينكه قلبا يقين داشته باشد
جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا
نمل آيه 14 و يهود را جهود گفتند به همين مناسبت كه اغلب آنها حقانيت اسلام را فهميدند لكن از روى عناد و عصبيت و كبر و نخوت انكار كردند و مراد از آيات پروردگار معجزات صادره از رسولان الهى كه حمل بر سحر كردند .
وَ عَصَوْا رُسُلَهُ
حضرت هود عليه السّلام يك رسول بيش نبود تعبير بجمع ممكن است كه در زمان انبياء سلف رسولان بسيارى بودند كه تابع آن رسول بزرگ بودند كه آنها را ميفرستاد به اطراف مثل علماء در زمان ائمه عليهم السلام كه روات بودند و در دوره غيبت كه مجتهدين باشند كه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود ( علماء امتى )